قرآن و علوم نوین (بخش دوم)
قرآن و علوم نوین (بخش دوم) موضوع: اعجاز قرآن تاریخ انتشار: 2015-06-05 | بازدید: 1379

بخش دوم

 

... ترجمه: [ او کسی است که خورشید را درخشان و ماه را تابان قرار داد].

 

أَلَمْ تَرَوْا کَیْفَ خَلَقَ اللَّـهُ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا ﴿١٥﴾ وَجَعَلَ الْقَمَرَ فِیهِنَّ نُورًا وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجًا ﴿١٦﴾ سورة نوح

 

ترجمه: [ آیا نمی بیننید که الله چگونه هفت آسمان را یکی بالای دیگری آفریده است]  [ و ماه را برای اهل زمین پرتو افشان قرار داده است و خورشد را چراغی (درخشان) گردانید].

 

بنابراین قرآن عظیم الشأن و علوم نوین در مورد تفاوت  بین طبیعت ذاتی نور خورشید و نور ماه هم عقیده هستند...!

 

گردش خورشید:

 

برای یک مدت زمان خیلی طولانی، فیلسوفان اروپایی و دانشمندان بر این باور بودند که زمین در مرکز کائنات ثابت ایستاده و سایر اجسام که  خورشید هم شامل آن می شود به دور زمین در گردش است.

 

 در غرب نظریه مرکزیت زمین در جهان هستی از زمان تالمی تا قرن دوم قبل از میلاد کاملا صحیح انگاشته می شد.

 

نیکلاس کوپرنیکاس در سال 1512 نظریه مرکزیت خورشید و حرکت سیارات را منتشر ساخت.

 

 این نظریه تاکید می نمود که خورشید بی حرکت در مرکز منظومه شمسی است و سیارات  به دور آن در گردش هستند.

 

در سال  1609 یک دانشمند آلمانی تبار به نام یوهان کیپلر مقاله "استرونومیا نوا" را منتشر ساخت.

 

 او در این مقاله  به این نتیجه رسیده بود که نه تنها سیارات در یک مسیر بیضوی و یک حرکت اربیتالی به دور خورشید می چرخند، بلکه سیارات در مدار خود با یک سرعت نامنظم در چرخش هستند.

 

 این علم باعث شد که دانشمندان اروپایی برای بسیاری از مکانیزم های منظومه شمسی توضیح صحیحی بیابند،  که گردش روز و شب از جمله این مکانیزم ها بود.

 

بعد از این اکتشافات خورشید ثابت  تصور می شد و بر خلاف زمینبه دور خود نمی چرخید...!

 

 من کتاب جغرافیا را در دوران مدرسه که این دروس را در آن می خواندیم به یاد میاورم.

 

به آیه زیر که برگرفته از قرآن است توجه نمایید:

 

وَهُوَ الَّذِی خَلَقَ اللَّیْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ ۖکُلٌّ فِی فَلَکٍ یَسْبَحُونَ ﴿٣٣﴾   سورة الأنبیاء.

 

[ او کسی است که شب و روز، خورشید و ماه را خلق نمود، و هر یک (اجسام سماوی) د ر مداری ( معین) شناورند].

 

لغت عربی استفاده شده در آیه بالا "یسبحون" است که ریشه آن سبح است و در بردارنده مفهوم حرکت اجسام متحرک می باشد.

 

اگر شما این اصطلاح را برای شخصی که در زمین قرار دارد استفاده کنید معنی چرخش را نمی دهد، بلکه به معنای راه رفتن و یا دویدن است.

 

و اگر این اصطلاح را برای شخصی که در آب است استفاده کنید به معنای متحرک را نمی دهد بلکه به معنای شنا کردن است.

 

به طور مشابه وقتی کلمه "یسبح" برای اجسام سماوی مانند خورشید استفاده میشد، این تنها به این معنی نیست که این شی تنها در فضا شناور است بلکه به این معنی است که همزمان با حرکت به دور خود نیز می چرخد...!

 

 بسیاری از کتابهای جدید با این حقیقت موافق اند که خورشید به دور خود می چرخد.

 

 گردش خورشید در مسیر خود به کمک ابزاری که تصویر خورشید را بر سطح یک میز ایجاد کند، قابل اثبات است.

 

بنابراین هر کسی می تواند تصویر خورشید را بیازماید البته در صورتی که بینا باشد...

 

 قابل ذکر است که خورشید هر بیست و پنج روز یک بار مسیر دایره ای حرکت خود را تکمیل می کند، یعنی تقریبا بیست و پنج روز طول می کشد تا خورشید یک دفعه به دور خود بچرخد.

 

خورشید تقریبا با سرعت 240 کیلومتر در ثانیه در فضا در حرکت است و دویست میلیون سال طول می کشد تا یک بار به دور مرکز کهکشان راه شیری بچرخد.

 

* لَا الشَّمْسُ یَنْبَغِی لَهَا أَنْ تُدْرِکَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّیْلُ سَابِقُ النَّهَارِ ۚ وَکُلٌّ فِی فَلَکٍ یَسْبَحُونَ * ﴿٤٠﴾ سورة یس

 

ترجمه: [ نه خورشید را سزد که ماه را دریابد و نه شب از روز جلو می افتد و هریک در مداری شناورند].

 

این آیه یک واقعییت مهم را که اخیرا توسط علم ستاره شناسی جدید کشف شده بیان می کند و آن عبارتند از: وجود مسیر های جداگانه خورشید و ماه و سفر در فضا با حرکت های مخصوص به خود...!

 

مکان دقیقی که خورشید در آن حرکت می کند، و با آن تمام منظومه شمسی می گردد، به وسیله دانش نوین ستاره شناسی مشخص شده است، و این مسیر را " سولار اپکس" نامیده اند.

 

نظام شمسی در واقع در فضا در امتداد یک نقطه که در ستاره هرکول[1] ( الفا لیرای) واقع است در حرکت است و این مکان دقیق آن است که اخیرا منتشر شده است.

 

ماه به دور خود با فاصله زمانی برابر با خورشید که در بردارنده حرکت به دور زمین نیز است در گردش است. یک دوران کامل ماه تقریبا 29 روز را در بر می گیرد.

 

همه از این همه دقت در آیه های قرآن در شگفت اند، آیا نباید در این سوال تفکر کنیم که :" دانش قرآن برگرفته از کدام منبع و مرجع است؟!!"

 

خورشید از روشنی بخشیدن باز خواهد ایستاد:

 

نور خورشید حاصل از فرآیند های شیمیایی است که در سطح آن رخ می دهد و این فرآیندها به گونه پیوسته و مداوم از پنج میلیارد سال پیش شروع شده است و تا اکنون ادامه دارد.

 

 این فرآیندها در یک نقطه زمانی در آینده پایان خواهد یافت و خورشید کاملا از روشنایی بخشیدن باز خواهد ایستاد و موجب خاتمه حیات بر سطح کره زمین می گردد...

 

 قرآن در مورد عدم جاودانگی خورشید می فرماید:

 

وَالشَّمْسُ تَجْرِی لِمُسْتَقَرٍّ لَهَا ۚ ذَٰلِکَ تَقْدِیرُ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ ﴿٣٨﴾ سورة یس

[  و آفتاب به سوی قرارگاه خویش روان است و این فرمان خدای پیروزمند و دانا است ].

 

اصطلاح عربی که در اینجا استفاده شده "مستقر" است که به معنی زمان و یا مکان تعیین شده است.

 

 قرآن می فرماید که خورشید در امتداد یک مکان تعیین شده در حرکت است و تنها تا قبل از زمان تعیین شده در حرکت خواهد بود و این مفهوم را می رساند که خورشید بی فروغ و خاموش خواهد شد.

 

موادبین ستاره ها:

 

در گذشته تصور می شد که فاصله بیرونی سیستم های منظم ستارها تهی است، بعدها علم  فیزیک  ستاره ها، پل هایی عینی را در فضای بین ستاره ها  کشف نمود.

 

این پل به نام پلاسما یاد می شود و متشکل از گازهای یونیزه شده هستند و در آن تعداد الکترونهای آزاد و یونهای مثبت برابر هستند.

 

گاهی پلاسما را چهارمین شکل ماده نیز می خوانند ( ماده دارای سه شکل است : جامد ، مایع و گاز).

 

در قرآن در مورد این مواد بین ستاره ها چنین می فرماید:

 

 * الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا* سورة الفرقان

 

[ او کسی است که آسمانها و زمین و آنچه که بینشان است را آفریده ...].

 

غیر منطقی خواهد بود که اگر کسی بگوید1400 سال پیش وجود مواد کهکشانی بین ستاره ها شناخته شد ه بود...!

 

گسترش جهان هستی:

 

در سال 1925، یک ستاره شناس آمریکایی به نام ادوین هوبل دلایل عینی را ارائه نمود که به حرکت کهکشانها و دور شدن آنها از یک دیگر اشاره می نمود، و این به معنای گسترده تر شدن کائنات بود.

 

 اکنون موضوع گسترش جهان هستی یک حقیقت علمی منتشر شده است.

 

قرآن در باره طبیعت ذاتی جهان هستی چنین می فرماید:

 

وَالسَّمَاءَ بَنَیْنَاهَا بِأَیْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ ﴿٤٧﴾ سورة الذاریات

 

[و ما آسمان را با قدرت بنا ساختیم و همواره آن را وسعت می بخشیم].

 

اصطلاح عربی "لموسعون" به درستی گسترده تر شدن آن ترجمه شده است، و به خلقت گسترش قابل توجه جهان هستی راجع می شود.

 

 یکی ازبزرگترین  عالمان فیزیک ستاره ها، به نام استفان هاوکینگ در کتابش "یک تاریخ کوتاهی از زمان" یاد آور شده است که: "کشف گسترده تر شدن جهان هستی یکی از بزرگترین انقلابهای عقلی قرن بیستم است".

 

قرآن گسترده تر شدن جهان هستی را قبل از آنکه بشر حتی روش ساخت تلسکوپ را بداند متذکر شده است.

 

شاید عده ای بگویند که  وجود حقایق ستاره شناسی در قرآن شگفت انگیز نیست زیرا اعراب در زمینه ستاره شناسی درجه بلندی را داشتند.

 

آنها در مورد دانش اعراب در رشته ستاره شناسی درست می گویند، اما اشتباه آنها این است که قرآن قرنها پیش از پیشرفت اعراب در این زمینه نازل شده است...!

 

 باید خاطر نشان کرد که بسیاری از حقایق علمی متذکره در بالا مانند پایه گذاری جهان هستی بر اثر انفجاری عظیم برای اعراب حتی در زمان پیشرفت علمیشان شناخته شده نبود، بنابر این حقایق علمی ذکر شده در قرآن ارتباطی به پیشرفت علم ستاره شناسی  اعراب ندارد، و در واقع می توان گفت که: آنها در ستاره شناسی پیشرفت کردند زیرا ستاره شناسی در قرآن جای داشت...!

 

بر گرفته از کتاب دکتر ذاکر نائک، "قرآن و علم نوین"

 

 

 

[1] زانوزَده یا هرکول (معادل عربی جاثی، معادل انگلیسی Hercules) یکی از صورت‌های فلکی است.

 

 

    منبع: the Qur'an and Modern Science are compatible or incompatible

 

نصیحت و حکمت

قال الحسن: «ضحک المؤمن غفلة من قلبه». وقال: «کثرة الضحک تمیت القلب».

امام حسن بصری رحمه الله فرمودند: «خنده ی (زیاد) مؤمن، غفلتی از قلبش است».

و فرمود: «خنده ی زیاد قلب را می میراند».

الحلیة الأولیاء؛ أبی نعیم اصفهانی

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.