آنان یکد یگر را از زشتی ‌ها باز نمی ‌داشتند!
آنان یکد یگر را از زشتی ‌ها باز نمی ‌داشتند! موضوع: امر به معروف و نهی از منکر تاریخ انتشار: 2015-07-30 | بازدید: 849

آنان یکد یگر را از زشتی ‌ها باز نمی ‌داشتند!

 

خداوند متعال داستان امت‌ های پیشین و فرجام ناگوار آن‌ها را برای ما بازگو نموده، آن هنگام که انحرافات و انواع گناهان در میان آنان شایع گردید و کسی از میان ‌شان سر بر نیاورد و سخنی برای اصلاح به زبان نیاورد. خداوند متعال فرموده است:

 

{کافران بنی ‌اسرائیل بر زبان داوود و عیسی بن مریم نفرین شدند. این بدان سبب بود که عصیان ورزیده و سرکشی می‌ کردند؛ آنان یکدیگر را از کار زشتی که انجام می ‌دادند، باز نمی ‌داشتند. چه بد بود آن چه انجام می‌ دادند} [مائده: ۷۹-۷۸]

 

در واقع آنان دو بار در حق خود ستم روا داشتند: یک بار هنگامی که به گناه آلوده شدند و بار دیگر هنگامی که گناهان منتشر شده در میان خود را رها کردند بی ‌آنکه روحیهٔ نهی از منکر و جلوگیری از بدی در میان‌ شان عملی شود.

 

در حدیث نبوی نحوهٔ حرکت گام به گام آنان به وضعیتی که باعث واجب شدن این کیفر علیه آنان گردید، شرح داده شده است. ابن مسعود ـ رضی الله عنه ـ از رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ روایت کرده است که فرمود: «نخستین باری که نقص در بنی ‌اسرائیل وارد شد بدین صورت بود که شخصی به دیدار شخص دیگری می‌ رفت [که در حال انجام گناه بود] پس می‌ گفت: ای فلانی! از خدا بترس و کاری را که انجام می‌ دهی ترک کن که چنین چیزی برای تو حلال نیست. سپس فردا برای بار دوم به دیدار او می ‌رفت در حالی که او در همان حال [انجام گناه] بود، اما این باعث نمی‌ شد که از هم‌ نشینی و هم‌ غذایی با وی خود داری کند. هنگامی که چنین کردند خداوند قلب‌ های برخی از آنان را به برخی دیگر کوبید» (یعنی نیکوکاران از بدان تاثیر گرفتند). سپس رسول خدا ـ صلی الله علیه وسلم ـ این آیه را تلاوت نمود که: {کافران بنی ‌اسرائیل بر زبان داوود و عیسی بن مریم نفرین شدند...} [به روایت ترمذی. وی آن را حسن دانسته است].

 

زمان بر صالحان بنی اسرائیل گذشت و در این گذر زمان بسیاری از منکرات و زشتی ها به آرامی و خزنده از طریق اهل هوا و هوس و اصحاب شهوات، وارد زندگی آنان شد. البته در میان آنان صالحانی بودند که برخاستند و اقدام به نهی از منکر نمودند اما منکرات و زشتی‌ ها در درون اهل شهوت جای گرفته بود و دست کشیدن از آن برایشان سخت شده بود، که این نیازمند صبر و تحمل و کار مداوم از سوی صالحان و همینطور دوری گزیدن از اهل شهوات در هنگام انجام گناهان بود؛ اما درجهٔ گرمای درونی صالحان به حدی نبود که در درون خود احساس ویژگی و برتری کنند و بتوانند در جامعه جریانی ایجاد کنند که اهل معاصی را در محاصرهٔ معنوی خود قرار دهد و باعث شود آنان احساس گناه و انزوا نمایند…

 

در مرحلهٔ بعد این صالحان و نیکوکاران بودند که دچار ضعف و خود باختگی و حس خود کم‌ بینی شدند به طوری که به رفت و آمد با گناهکاران و اهل معاصی پرداختند و به گناهان آنان راضی شدند، یا حداقل در ظاهر برای دیگران اینطور نمایان می‌ شد. اینگونه بود که بسیاری از نشانه ‌های حق از میان رفت و نسل‌ های بعد توانایی شناسایی خوب و بد را از دست دادند و بر همین انحراف بزرگ شدند و دیگر جدا سازی و تمایز میان حق و باطل برای بسیاری از مردم ممکن نبود؛ نتیجهٔ نهایی این بود که خداوند قلوب آنان را به هم کوبید. این عبارت که در حدیث نبوی آمده است اشاره به حالتی از آشوبِ آمیخته با درد دارد؛ به گونه ‌ای که جوامع آنان شروط ضروری ماندگاری و ادامهٔ زندگی مادی و معنوی را از دست داد و پایان آنان «عذاب خداوندی» بود.

 

هر جامعه‌ ای در هر درجه از فضل و کمالات و پیشرفت که باشد بی ‌نیاز از گروهی نیست که ارزش‌های والای آن جامعه در آنان نمود یابد و این گروه به محافظت از وجود معنوی آن جامعه بپردازند؛ وجودی که در عقیده و اخلاق و ضابطه‌ های آن جامعه در روابط میان مردم، نمود می ‌یابد. این گروه نمایندهٔ نیکی‌ ها و نشان دهندهٔ درجهٔ «خیریت» هر جامعه است، چنانکه پیامبر خدا ـ صلی الله علیه وآله وسلم ـ می‌ فرماید: «هیچ پیامبری در امت‌ های پیش از من برانگیخته نشده مگر آنکه حواریان و یارانی داشته که سنت او را برگرفته و به دستورات وی اقتدا می‌ کنند؛ سپس بعد از آنان گروهی خواهند آمد که آنچه را می‌ گویند انجام نمی‌ دهند...» [به روایت امام مسلم نیشابوری.]

 

این آمرانِ به معروف و باز دارندگانِ از منکر، شعله‌ ای روشن و جوششی در درون خود دارند که باعث می ‌شود دل ‌مشغولی اصلی ‌شان، غم جامعه باشد. جامعه نیز از این افراد سود می ‌برد، زیرا به واسطهٔ همین گروه، توازن و پایداری و شروط بقای خود را به دست می ‌آورد.

 

در جامعهٔ مسلمان شرط نیست که همهٔ افراد آن از دعوتگران و ناصحان باشند، بلکه لازم است نسبتی کافی از دلسوزان که صدایشان شنیده می ‌شود و دارای تاثیر در میان مردم هستند، وجود داشته باشند که بتوانند خلأ فرهنگی آن جامعه را پر کنند و امکانات و سخت ‌افزار لازم را در اختیار داشته باشند به طوری که راه حق به طور مستمر آشکار و واضح باقی بماند و اجازه دهد سنت «مدافعهٔ» میان حق و باطل به طوری که نیروی حق برای بقا کافی باشد، ادامه یابد، و این همان سخن خداوند متعال است که می‌ فرماید:

 

{باید در میان شما گروهی باشد که [مردم را] به سوی نیکی دعوت دهند و از زشتی‌ها باز بدارند، و آنانند که رستگارند} [آل عمران: ۱۰۴].

 

 

 

 

 

 

 

    منبع: http://bidari.net/archives/4345

 

نصیحت و حکمت

قال عمرو بن قیس رحمه الله: «إیاکم والبطنة فإنها تقسی القلب».

و قال مالک بن دینار رحمه الله: «ما ینبغی للمؤمن أن تکون بطنه أکبر همه، وأن تکون شهوته هی الغالبة علیه» "جامع العلوم والحکم " (ص : 443).

عمرو بن قیس رحمه الله فرمود: «مراقب باشید و از شکم چرانی و پرخوری بپرهیزید، چرا که موجب قساوت قلب می شود».

مالک بن دینار رحمه الله «شایسته مسلمان نیست که شکمش بزرگترین هم و غمش باشد! هرچند که شهوت و اشتهای او بر وی غلبه کند».

 

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.