محبت به رسول الله صلی الله علیه وسلم از ایمان داشتن به او آغاز می شود.
محبت به رسول الله صلی الله علیه وسلم از ایمان داشتن به او آغاز می شود. موضوع: پیامبران تاریخ انتشار: 2015-09-14 | بازدید: 473

 

محبت به رسول الله صلی الله علیه وسلم از ایمان داشتن به او آغاز می شود.

 

روزی در روزنامه ای مقاله ای را خواندم که عنوانش چنین بود: "از اینجا محبت داشتن به رسول الله صلی الله علیه وسلم آغاز می شود"؛ این مقاله از مردم می خواست که جشن مولود رسول الله صلی الله علیه وسلم را برپا دارند، و ادعا داشت که این عمل محبت به وی را آشکار می کند. و اینکه محبت داشتن به وی از جشن گرفتن روز تولدش آغاز می شود. بر اساس این ادعا می توان نتیجه گرفت که هرکسی که این جشن را بر پا نکند، یعنی رسول الله صلی الله علیه وسلم را دوست ندارد. پس باید گفت که اصحاب رسول الله صلی الله علیه وسلم و تابعین و تابع تابعین، که رسول الله صلی الله علیه وسلم آنان را مورد ستایش قرار داده است؛ رسول الله را دوست نداشتند زیرا برایش جشن مولود نگرفتند!.

 

به نویسنده ی این مقاله می گوییم:

محبت به رسول الله صلی الله علیه وسلم از ایمان داشتن به وی و رسالتش آغاز می شود؛ که این یکی از حقوق وی بر گردن ماست. الله تعالی می فرماید: {إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللَّـهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُوا}[1] ترجمه: همانا دوست شما الله و رسولش و آنان که ایمان آورده ‌اند، می باشد.

 

و رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: "هیچ یک از شما مؤمن نیست تا زمانی که من نزد او از فرزندش، والدینش و تمام مردم، محبوبتر باشم."[2] و در جای دیگر آمده است که حتی باید در نزدش از خودش هم محبوبتر باشم. باید دانست که علامت و نشانه ی محبت به رسول الله صلی الله علیه وسلم با برپایی مناسبت روز تولدش نیست. زیرا این از بدعت هایی است که رسول الله صلی الله علیه وسلم ما را از آن بر حذر داشته است. ایشان می فرمایند: "از نوآوری در امور برحذر باشید، همانا هر نوآوری بدعت است و تمام بدعت ها گمراهی است."[3] و در جای دیگر می فرماید: "هرکس نوآوری و بدعتی را به وجود آورد که در دین نیست، آن مردود و رد است"[4]. و همچنین می فرماید: "کسی که عملی را انجام دهد که در دستور ما نیست آن عمل مردود و باطل است."[5] و الله تعالی می فرماید: {وَمَا آتَاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا ۚوَاتَّقُوا اللَّـهَ ۖ إِنَّ اللَّـهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ}[6] ترجمه: و آنچه که رسول الله به شما دستور می دهد آن را بگیرید، و از آنچه که شما را از آن نهی کرده است پس خودداری کنید، و از الله بترسید، بی ‌گمان الله سخت کیفر است.

 

مولود گرفتن برای وی بدعت و نوآوری ای است که بعد از "قرون مُفَضَّله"[7] به وجود آمده است و دلیلی از قرآن و سنت برای آن یافت نمی شود. جشن مولود عملی مردود و باطل است که در آن معصیت و نافرمانی رسول الله صلی الله علیه وسلم می باشد. زیرا آن از جمله ی نوآوری ها و بدعت هایی است که وی از آن نهی کرده است.

 

در جای دیگر این مقاله، نویسنده می گوید: "ای کاش برای سیرت و زندگانی ایشان، روز مخصوص و خاصی را در نظر بگیریم."

 

به او می گوییم:

مسلمانان تا به امروز، سیره و زندگانی وی را در مساجد و مدارس در طول سال بیان و تدریس می کنند. اما اگر بیاییم فقط یک روز را برای تدریس آن اختصاص دهیم، این خود نوعی بدعت به شمار می آید. و همچنین این کار اهمیت سیره ی ایشان در نزد مردم کم شده و به فراموشی سپرده می شود به طوری که آن را به جای اینکه در تمام روزهای سال تدریس کنند، فقط در یک روز از سال به تدریس آن می پردازند.

 

نویسنده می گوید: "به طور مداوم، تمام امت های روی زمین، برای بزرگداشت حوادث و شخصیات مهمی که در بین آنان بوده و در تاریخشان نقش مهمی داشته اند، مانند مفکران و فرماندهان و... روز خاصی را اختصاص می دهند و به یاد و ذکر آنان می پردازند."

 

می گوییم:

پیشوا و سر مشق ما، رسول الله صلی الله علیه وسلم و اصحابش می باشد، و هیچ یک از آنان چنین جشنی را برپا نکردند. اما امت های دیگر سرمشق ما نیستند. پس نباید کاری را که آنان انجام می دهند را تقلید کنیم. الله تعالی می فرماید: {وَإِنْ تُطِعْ أَکْثَرَ مَنْ فِی الْأَرْضِ یُضِلُّوکَ عَنْ سَبِیلِ اللَّـهِ}[8] ترجمه: و اگر از بیشتر کسانی که در روی زمین هستند اطاعت کنی تو را از راه الله گمراه می کنند.

 

پس سرمشق ما رسول الله صلی الله علیه وسلم و صحابه رضی الله عنهم می باشند نه امت های دیگر.

سپس نویسنده پس از اینکه برخی از صفات رسول الله صلی الله علیه وسلم را ذکر می کند، می گوید:"این است نبی کریم، آیا او مستحق نیست که امتش روز تولدش را جشن بگیرند؟"

 

می گوییم:

رسول الله صلی الله علیه وسلم به چنین کاری راضی نمی شود زیرا این کار بدعت و غُلُو در حقشان به شمار می آید. و او ما را از بدعت و نوآوری نهی نموده است. پس ما باید تابع باشیم نه بدعتگر و نوآور.

 

بعد از این نویسنده مردم را به سوی خواندن و بیان سیرت رسول الله صلی الله علیه وسلم دعوت می کند. و این چیزی است که الحمدلله امروزه در مدارس و مساجد تدریس می شود. نویسنده در اینجا می خواهد یک روز مشخص را برای تدریس سیرت ایشان اختصاص دهد. سپس می گوید: "همانا رسول الله صلی الله علیه وسلم سرمشق و پیشوای ماست که دارای اخلاق بزرگی است. و الله تعالی رحمتش را بر ما عنایت نموده زمانی که ما را جزو امت او قرار داده است. و ما را امر کرده که از وی تبعیت کنیم و به او و دوستارانش اقتداء نماییم. ما یاد و ذکر وی را در روز میلادش بیاد می آوریم."

 

می گوییم:

زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم پیشوا و سرمشق ماست و الله تعالی تبعیت از وی را بر ما واجب کرده است؛ آیا او جشنی را برای تولدش برپا داشته است که ما از او تبعیت کنیم، و این جشن را برایش برپا کنیم؟! جواب: نه؛ بلکه چنین کاری را ترک کرده و ما را از بدعت نهی نموده است، و آنچه را که از آن نهی کرده باید از آن دوری کنیم، که جشن تولد گرفتن برای او یکی از این بدعت هاست.

 

سپس نویسنده ذکر کرده است که ایشان در روز تولدش شاد می شدند و به آن اهمیت می دادند و آن را جشن می گرفتند.

 

می گوییم: دلیلت برای اثبات آن کجاست؟

او استدلال می کند که وی در روز دوشنبه روزه می گرفت و فرموده آن روزی است که در آن متولد شدم.

 

به نویسنده می گوییم:

اولاً: رسول الله صلی الله علیه وسلم روز تولدش را جشن نگرفتند. بلکه فقط روزه گرفته است، و روزه گرفتن در روزهای دوشنبه، سنت است زیرا وی این عمل را انجام داده است؛ ولی جشن گرفتن این روز بدعت است زیرا رسول الله صلی الله علیه وسلم این کار را انجام نداده و ترک نموده اند.

 

دوماً: روزه گرفتنشان در روزهای دوشنبه فقط به این دلیل نبود که وی در آن متولد شده است، بلکه همچنین فرموده اند، آن روزی است که اعمال بندگان بر الله تعالی عرضه می شود؛ و رسول الله صلی الله علیه وسلم دوست می داشت که اعمالش بر الله عرضه شود در حالی که روزه است. و ایشان روز دوشنبه و پنج شنبه را به این دلیل روزه می گرفتند.

 

پس از آن نویسنده می گوید: "و از اینجا بر ما واجب است که سنت وی را دنبال کرده و از او تبعیت کنیم و به او اقتداء نماییم. و آنچه را که وی انجام داده است انجام دهیم."

 

می گوییم:

 

ای نویسنده! الله تو را توفیق دهد. همانا ادای احترام کردن نسبت به ایشان، با آن چیزی تحقق می یابد که الله تعالی در حقش مشروع کرده است. اگر کسی از وی تبعیت کند،  الله تعالی به او مقام و منزلت والایی عطا می کند و هرکس که با وی مخالفت کند او را خوار و ذلیل می گرداند. الله تعالی ذکر و یاد رسول الله صلی الله علیه وسلم را در اذان، اقامه، تشهد نماز و حتی شهادتینی که برای دخول در اسلام به زبان آورده می شود مشروع قرار داده است. پس نباید وی را به گونه ای یاد کنیم که در دین مشروعیت ندارد.

 

سپس نویسنده می گوید: "و در آخر باید تأکید کنم که محبت حقیقی به رسول الله صلی الله علیه وسلم، با تبعیت از سنت و سیرت وی و سرمشق و پیشوا قرار دادن وی در تمامی اعمالمان آغاز می شود."

 

می گوییم:

درست گفتی. ولی آیا ایجاد بدعت و نوآوری تبعیت از وی محسوب می شود؟! آیا انجام دادن کاری که برای ما مشروع نکرده است، اقتداء کردن به وی محسوب می شود؟! بدعت مولود نبوی آیا این از سنت وی است؟!

 

از الله تعالی خواستاریم که ما راه راست هدایت نماید و توفیق پیروی از سنت و سیرت رسول الله صلی الله علیه وسلم را به ما عطا نماید. همانا او شنوده و استجابت کننده ی دعاست.

وصلی الله وسلم علی نبینا محمد وآله وصحبه.

 

 

 

[1] مائده:55

[2] "لا یؤمن أحدکم حتی أکون أحبّ إلیه من ولدهِ ووالدهِ والناسِ أجمعین" روایت بخاری و مسلم.

[3] "وإیاکم ومحدثات الأمور؛ فإن کل محدثة بدعة وکل بدعة ضلالة" روایت ابی داود.

[4] "من أحدث فی أمرنا هذا ما لیس منه فهو رد" روایت بخاری و مسلم.

[5] "من عَمِلَ عملاً لیس علیه أمرنا فهو رد" روایت مسلم.

[6] حشر:7

[7] سه قرن اول اسلام که رسول الله صلی الله علیه وسلم آنان را مورد ستایش قرار داده است.

[8] انعام:116

 

 

    منبع: islamtape.com

 

نصیحت و حکمت
نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.