دروغ زندگی من است.. اما!!
دروغ زندگی من است.. اما!! موضوع: امر به معروف و نهی از منکر تاریخ انتشار: 2016-05-14 | بازدید: 806

بسم الله الرحمن الرحیم

 

دروغ زندگی من است.. اما!!

 

دروغگویی مرضی خطرناک است که در بین مردم انتشار یافته است. در لابه لای سخنانشان یافت می شود. بسیاری از مردم، خطر دروغگویی را نادیده می گیرند و به عواقب وخیم آن توجهی ندارند. آنان در حقیقت از این حدیث رسول الله صلی الله علیه وسلم غافل اند: "راستگو باشید؛ همانا راستگویی، انسان را به سوی نیکی رهنمون می کند و نیکی، انسان را به بهشت می رساند و شخص به اندازه ای راست می گوید و به دنبال راستگویی است که نزد الله متعال در زمره ی صدیقین نوشته می شود. از دروغگویی برحذر باشید و همانا دروغگویی، انسان را به سوی فسق و فجور سوق می دهد و فسق و فجور، انسان را به جهنم می کشاند و شخص، به اندا زه ای دروغ می گوید و به  دنبال دروغ است که نزد الله متعال، در زمره ی دروغگویان نوشته می شود"[1].

 

این است عاقبت و نتیجه اش. عاقبت آن آتش است و آیا می دانی که آن چه آتشی است؟!! چه چیزی باعث می شود که دروغ بگویی؟! آیا چیزی ارزش این را دارد که به خاطرش خود را به درون آتش بیندازی؟ و در نزد الله، دروغگو خوانده شوی! و در عالم ملکوت تو را به عنوان دروغگو بشناسند؟!

 

روزی شخصی به من گفت: "دروغ، تمام زندگی من است. اگر آن را ترک کنم زندگی ام نابود می شود. دروغ می گویم تا بر دوستان و نزدیکانم به خاطر چیزی که ندارم فخرفروشی کنم. دروغ می گویم تا جلو آنان پاک و طاهر باشم و اگر راست بگویم به این مقام نمی رسم. دروغ می گویم تا از تنیبه والدینم دوری کنم. دروغ می گویم تا سخنانم شیرین و گوارا باشد. دروغ می گویم تا از دشمنانم انتقام بگیرم... خلاصه اینکه دروغ می گویم تا زندگی کنم!!".

 

با تمام بساطت و راحتی این سخنان را بیان می کرد!!

آیا نمی دانی که دروغ حرام بوده و یکی از نشانه های نفاق و درویی است. رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرمایند: "نشانه های منافق، سه چیز است: هنگام سخن گفتن، دورغ می گوید، اگر وعده داد، خلاف وعده می کند و زمانی که به او امانتی داده شود خیانت می کند"[2].

 

آیا می دانی که دروغ، عار و ننگی است که فطرت و عقل سلیم از آن بیزار و متنفر است؟ ابوسفیان رضی الله عنه قبل از اسلام آوردنش زمانی که نزد هرقل پادشاه روم از او در مورد رسول الله صلی الله علیه وسلم سؤال می کرد می گوید: "به الله سوگند اگر به خاطر شرم و حیا از اینکه مرا به دروغگویی متهم نمی کردند در مورد پیامبر دروغ می گفتم!!"[3]. ایشان از دروغ گفتن شرم و حیا داشتند درحالی که در آن زمان مشرک بودند!!

 

ای مسلمان! ای کسی که با اسلام آراسته شده ای! آیا برای تو سزاوارتر و لایق تر نیست که از دروغ، دوری کنی؟ و دهان خندانت را با راستگویی زینت دهی؟ جاحظ می گوید: "هیچ کس دورغ نمی گوید مگر به خاطر کم ارزش بودن قدر و منزلت نفسش در نزد خودش"[4].

 

آیا می دانی که دروغ باعث هلاکت و راستی راه نجات است. مانند: داستان کعب بن مالک رضی الله عنه زمانی که از شرکت در غزوه ی تبوک بدون عذر، تخلف کرد؛ وقتی رسول الله صلی الله علیه وسلم از غزوه بازگشتند، کعب رضی الله عنه نزد ایشان آمده و گفت: "به الله سوگند، اگر غیر از تو، نزد کسی از صاحبان دنیا نشسته بودم، می دیدی که چگونه با آوردن عذری می ‌توانستم خود را از ناخشنودی اش نجات دهم. چرا که من از فصاحت کلام برخور دارم. ام به الله سوگند، یقین دارم که اگر امروز با سخن دروغی شما را خشنود، سازم، به زودی الله، شما را از من ناخشنود خواهد ساخت و اگر به شما راست بگویم، از من می‌ رنجی. ولی من راست می ‌گویم و امیدوارم که الله مرا ببخشد. – سپس حقیقت را به ایشان بازگو کرد و دروغی نگفت. سپس الله تعالی توبه اش را پذیرفت و او را نجات داد – ایشان پس از آن می گوید: گفتم: ای رسول الله! همانا الله مرا به خاطر راستگویی، نجات داد. یکی دیگر از شرایط توبه‌ ام این است که تا زمانی که زنده ‌ام هرگز دروغ نگویم. به الله سوگند،‌ از زمانی که این سخنان را به رسول الله صلی الله علیه وسلم گفتم، کسی را در میان مسلمانان، سراغ ندارم که در راستگویی بهتر از من مورد آزمایش الله، قرار گیرد و از آن هنگام تاکنون، هیچ گاه قصد دروغ گفتن نکرده‌ ام و امیدوارم که الله در باقیمانده ی عمرم نیز مرا حفاظت کند"[5].

 

الله جل وعلا می فرماید: {ای کسانی که ایمان آورده اید! از الله بترسید و با راستگویان باشید}[6].

 

عمر بن خطاب رضی الله عنه می فرماید: "اگر راستگویی باعث تباهی من شود درحالی که این بسیار کم پیش می آید در نزدم محبوبتر از این است که دروغ مرا بالا ببرد در حالی که این نیز بسیار کم پیش می آید"[7].

 

دروغگویی حتی هنگام شوخی و مزاح نیز جایز نمی باشد. رسول الله صلی الله علیه وسلم فرموده اند: "وای بر کسی که کلامی دورغی را برای خنداندن قومی به زبان می آورد، وای بر او، وای بر او"[8].

 

اما اگر کسی دروغ را ترک کند برایش خانه ای در وسط بهشت، داده می شود. رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرمایند: "من ضامنم به خانه ای در طبقات پایین بهشت برای کسی که خصومت و دعوی را ترک کند، هرچند که حق بجانب هم باشد و به خانه ای در وسط بهشت برای کسی که دروغ را ترک کند، هر چند که برای مزاح باشد و به خانه ای در بالاترین طبقات بهشت برای کسی که اخلاقش نیکو باشد"[9].

 

همان طور که می دانیم اگر کسی به دروغگویی عادت کند، مردم هرگز او را تصدیق نخواهند کرد حتی اگر راست بگوید. همان طور که شاعر می گوید:

 

کَذَبْتَ، وَمَنْ یَکْذِبْ فَـإِنَّ جَـزَاءَهُ *** إذَا مَا أَتَی بِالصِّدْقِ أنْ لا یُصَدَّقَا

إذَا عُرِفَ الکذَّابُ بالکِذْبِ لَمْ یَزَلْ *** لَدَی النَّاسِ کَذَّابًا، وَإن کانَ صادِقَا

ترجمه: دروغگویش خواندند و هرکس که دروغ بگوید، جزایش  ین است که هرگاه راست بگوید تصدیق نمی شود.

اگر دروغگو در میان مردم با دروغش معرفی شود همچنان در نزد آنان دورغگو شناخته می شود حتی اگر راست بگوید.

 

ماوردی رحمه الله می گوید: "پس اگر است بگوید او را متهم می کنند و اگر دروغگویی را کنار بگذارد باور نمی کنند. تا جایی که گمان می کنند حتی یکی از حرف هایش هم راست نیست و نه دروغش را انکار می کنند"[10]. مردم از دروغگو، تنفر دارند و از او دوری می کنند تا جایی که دیگر دوست و یاوری برایش باقی نمی ماند؛ برای همین است که گفته اند: "هرکس، راستگویی اش کم شود، دوستانش کم می شوند".

 

بدان که چیزی به نام دروغ سفید و سیاه وجود ندارد؛ بلکه دروغ، دروغ است و رسول الله صلی الله علیه وسلم اجازه ی دروغگویی نداده است مگر در سه حالت فقط: 1- در جنگ. 2- میان زن و شوهر، در اموری که باعث زیاد شدن مودت و محبت بین آنان می شود. 3- برای صلح و آشتی بین دو طرف که با یکدیگر خصومت دارند.

 

پس زبانت را به راستگویی عادت ده تا سعادت دنیا و آخرت را به دست آوری و در سخن گفتن زیاده روی نکن تا مجبور به دروغ گفتن نشوی و بدان که در چنین مواقعی سکوت بهتر است. برخی گفته اند: "لال شدن بهترین دروغ است و راستگویی زبان، اولین سعادت است".

 

 

ترجمه شده همراه با تصرف

مترجم: ام احمد

http://ar.islamway.net

 

 

 

[1] "عَلَیْکُمْ بِالصِّدْقِ فَإِنَّ الصِّدْقَ یَهْدِی إِلَی الْبِرِّ وَإِنَّ الْبِرَّ یَهْدِی إِلَی الْجَنَّةِ وَمَا یَزَالُ الرَّجُلُ یَصْدُقُ وَیَتَحَرَّی الصِّدْقَ حَتَّی یُکْتَبَ عِنْدَ اللَّهِ صِدِّیقًا، وَإِیَّاکُمْ وَالْکَذِبَ فَإِنَّ الْکَذِبَ یَهْدِی إِلَی الْفُجُورِ وَإِنَّ الْفُجُورَ یَهْدِی إِلَی النَّارِ وَمَا یَزَالُ الرَّجُلُ یَکْذِبُ وَیَتَحَرَّی الْکَذِبَ حَتَّی یُکْتَبَ عِنْدَ اللَّهِ کَذَّابًا" روایت مسلم.

[2] "آیَةُ الْمُنَافِقِ ثَلَاثٌ إِذَا حَدَّثَ کَذَبَ وَإِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ وَإِذَا اؤْتُمِنَ خَانَ" روایت بخاری و مسلم.

[3] "فوالله لولا الحیاء من أن یأثروا عَلیَّ کذبًا لکذبت عنه" روایت بخاری.

[4] http://www.dorar.net

[5] "فَقُلْتُ: بَلَی، إِنِّی وَاللَّهِ لَوْ جَلَسْتُ عِنْدَ غَیْرِکَ مِنْ أَهْلِ الدُّنْیَا، لَرَأَیْتُ أَنْ سَأَخْرُجُ مِنْ سَخَطِهِ بِعُذْرٍ، وَلَقَدْ أُعْطِیتُ جَدَلاً، وَلَکِنِّی وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَئِنْ حَدَّثْتُکَ الْیَوْمَ حَدِیثَ کَذِبٍ تَرْضَی بِهِ عَنِّی، لَیُوشِکَنَّ اللَّهُ أَنْ یُسْخِطَکَ عَلَیَّ، وَلَئِنْ حَدَّثْتُکَ حَدِیثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَیَّ فِیهِ، إِنِّی لأرْجُو فِیهِ عَفْوَ اللَّهِ... فَقُلْتُ: یَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ إِنَّمَا نَجَّانِی بِالصِّدْقِ، وَإِنَّ مِنْ تَوْبَتِی أَنْ لا أُحَدِّثَ إِلا صِدْقًا مَا بَقِیتُ، فَوَاللَّهِ مَا أَعْلَمُ أَحَدًا مِنَ الْمُسْلِمِینَ أَبْلاهُ اللَّهُ فِی صِدْقِ الْحَدِیثِ مُنْذُ ذَکَرْتُ ذَلِکَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وسلم أَحْسَنَ مِمَّا أَبْلانِی، مَا تَعَمَّدْتُ مُنْذُ ذَکَرْتُ ذَلِکَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه وسلم إِلَی یَوْمِی هَذَا کَذِبًا، وَإِنِّی لأرْجُو أَنْ یَحْفَظَنِی اللَّهُ فِیمَا بَقِیتُ" روایت بخاری و مسلم.

[6] {یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَکُونُوا مَعَ الصَّادِقِینَ} توبه:119

[7] http://www.dorar.net "لَأَنْ یَضَعَنِی الصِّدْقُ وَقَلَّمَا یَفْعَلُ، أَحَبُّ إلَیَّ مِنْ أَنْ یَرْفَعَنِی الْکَذِبُ وَقَلَّمَا یَفْعَلُ"

[8] "ویل للذی یحدث بالحدیث لیُضحِک به القوم فیکذب، ویل له، ویل له" روایت ابوداود، ترمذی، احمد. ترمذی و آلبانی آن را حسن دانسته اند.

[9] "أنا زعیم ببیت فی ربض الجنة لمن ترک المراء وإن کان محقا، وببیت فی وسط الجنة لمن ترک الکذب وإن کان مازحا، وببیت فی أعلی الجنة لمن حسن خلقه" روایت ابوداود. آلبانی آن را حسن دانسته است.

[10] الماتع (أدب الدنیا والدین)

 

 

    منبع: نوار اسلام

 

نصیحت و حکمت

قال عمر رضی الله عنه: «إن الناس لیؤدون إلی الإمام ما أدی الإمام إلی الله، وإن الإمام إذا رتع رتعت الرعیة». "موسوعة فقه عمر بن الخطاب" د. محمد قلعجی؛ ص 146.‏

امیرالمؤمنین عمر بن خطاب رضی الله عنه فرمودند: «مردم به همان اندازه از رهبر و پیشوای خود حرف شنوی خواهند داشت که او از خدای خود داشته باشد و اگر حاکم رفاه طلب باشد، رعیت نیز رفاه طلب خواهد شد».

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.