حکم افترا زدن به ام المؤمنین عایشه صدیقه رضی الله عنها
حکم افترا زدن به ام المؤمنین عایشه صدیقه رضی الله عنها موضوع: اهل بیت و صحابه تاریخ انتشار: 2016-08-24 | بازدید: 747

حکم افترا زدن به ام المؤمنین عایشه صدیقه رضی الله عنها

 

بدون شک ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها و سایر امهات المؤمنین جزو عموم اصحاب رسول الله صلی الله علیه و سلم به شمار می آیند. در نتیجه تمام نصوصی که از ناسزاگویی به صحابه نهی کرده؛ ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها را نیز در بر می گیرد؛ از جمله ابی سعید خدری رضی الله عنه که می فرماید: رسول الله صلی الله علیه و سلم فرمودند: (اصحاب مرا دشنام ندهید؛ زیرا اگر یکی از شما به اندازه کوه احد، طلا انفاق کند، با یک یا نصف مدّی که اصحاب من انفاق می‌ کنند، برابری نمی‌ کند)[1].

 

علاوه بر این تمام علمای اسلام اتفاق دارند بر اینکه هر کس به ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها به آنچه که از آن الله عزوجل ایشان را برائت کرده؛ طعنه زند؛ کافر، و دروغ گو محسوب می شود؛ زیرا الله سبحانه و تعالی براءت ام المؤمنین را در سوره نور ذکر کرده است.

 

امام ابن حزم رحمه الله با سندش از هشام بن عمار روایت کرده که گفت: شنیدم مالک بن انس می فرمود: کسی که به ابوبکر و عمر رضی الله عنهما دشنام دهد؛ باید شلاق زده شود، اما کسی که به ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها دشنام دهد؛ باید کشته شود. از ایشان پرسیده شد: چرا در مورد عایشه رضی الله عنها حکم اینگونه است؟ فرمود: زیرا الله سبحانه و تعالی درباره ی عایشه رضی الله عنها می فرماید: (پروردگار شما را اندرز می دهد که اگر مؤمن هستید هرگز به [انجام گناهی] مانند آن باز نگردید)[2]. سپس فرمود: پس کسی که ایشان را متهم کند؛ مخالف قرآن انجام داده، و کسی که بر خلاف قرآن عمل می کند؛ باید کشته شود.

 

سپس ابن حزم رحمه الله می فرماید: قول امام مالک در این باره صحیح است، زیرا چنین فردی مرتد کامل است؛ از آنجا که قول الله عزوجل درباره برائت ام المؤمنین را تکذیب کرده است.

و امام ابوبکر ابن العربی رحمه الله در این باره می فرماید: زیرا صاحبان افک به عایشه مطهره تهمت زنا زدند؛ اما الله عزوجل ایشان را از آن تبرئه کرد. در نتیجه هر کسی که به ام المؤمنین تهمتی را که الله عزوجل از آن تبرئه کرده زند؛ در واقع سخن پروردگار را تکذیب کرده، و کسی هم که سخن الله سبحانه و تعالی را تکذیب می کند؛ کافر است. و این همان طریقه امام مالک و آیین نامه اهل بصیرت است.

 

قاضی ابو یعلی رحمه الله می فرماید: اجماع امت این است که هر کس به ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها تهمتی را که الله تعالی او را از آن تبرئه کرده بزند، کافر محسوب می شود.

و ابن ابی موسی می فرماید: هر کس به ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها تهمتی را که الله تعالی او را از آن تبرئه کرده؛ زند، از دین خارج شده و کافر می شود. در نتیجه نکاحش با دختر مسلمان بسته نمی شود.

امام ابن قدامه رحمه الله نیز در این باره می فرماید: طریقه اهل سنت رضایت از تمامی امهات مؤمنین و همسران رسول الله صلی الله علیه و سلم است و اینکه تمام آنها مطهر و مبرا از هر بدی بودند. و بهترین آنها خدیجه بنت خویلد، و عایشه صدیقه که الله عزوجل در کاتبش او را از تهمتی که به ایشان نسبت داده بودند؛ تبرئه کرد؛ که هم در دنیا و آخرت همسر رسول الله صلی الله علیه و سلم هستند. بنا بر این کسی که به ایشان افترا زند، در حقیقت کافر شده است.

 

و امام نووی رحمه الله می فرماید: براءت ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها از افک؛ براءتی قطعی است به نص قرآن عزیز، در نتیجه اگر انسان به آن شکی داشته باشد که به الله پناه می بریم، مرتد و کافر می شود و این اجماع مسلمین است.

و امام ابن قیم رحمه الله می فرماید: اتفاق امت اسلامی بر این است که افترا زدن به ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها کفر است.

و حافظ ابن کثیر رحمه الله در تفسیرش چنین می فرماید: جمیع علما رحمهم الله اتفاق دارند بر اینکه اگر کسی بعد از نزول این آیه به ام المؤمین عایشه رضی الله عنها افترا زند کافر است؛ زیرا مخالفت با قرآن محسوب می شود.

 

امام بدرالدین زرکشی رحمه الله در این باره فرمود: کسی که به ایشان افترا زند؛ کافر می شود به دلیل تصریح قرآن به براءت ایشان.

و علما برای صدور این حکم به چند ادله استدلال می کنند؛ از جمله:

1ـ استدلال به آنچه در سوره ی نور آمده که به صراحت براءت ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها از افترایی که به ایشان زدند را بیان می کند. در نتیجه افترا زدن به ایشان بعد از نزول این آیات تکذیب قول الله عزوجل محسوب می شود و شکی نیست که تکذیب قول الله تبارک و تعالی کفر است.

2ـ وارد کردن طعن به اهل بیت رسول الله صلی الله علیه و سلم در حقیقت اذیت کردن شخص رسول الله صلی الله علیه و سلم است. و همه می دانیم و شکی در آن نیست که ایذاء رسول الله صلی الله علیه و سلم به اجماع کفر محسوب می شود. چنانچه در حدیث طولانی قضیه افک که بخاری و مسلم در صحیحشان روایت کرده اند؛ آمده: (رسول الله صلی الله علیه و سلم همان روز، برخاست و از عبد الله بن ابی بن سلول شکایت کرد و فرمود: چه کسی در مورد مردی که با تهمت زدن به خانواده‌‌ام باعث اذیت و آزارم شده است، مرا معذور می‌ داند؟ (اگر او را مجازات نمایم، مرا سرزنش نمی‌ نماید). سوگند به الله که من از خانواده ‌‌ام بجز خیر و نیکی، چیز دیگری سراغ ندارم)[3]. پس در این حدیث رسول الله صلی الله علیه و سلم به صراحت گفته اند که ایشان با این تهمت اذیت شدند.

 

3ـ همچنین طعن به عایشه رضی الله عنها یعنی طعن به رسول الله صلی الله علیه و سلم، زیرا الله سبحانه و تعالی می فرماید: (زنان ناپاک از آن مردان ناپاکاند)[4].

حافظ ابن کثیر رحمه الله درباره ی این آیه می فرماید: یعنی الله سبحانه و تعالی عایشه رضی الله عنها را همسر رسول الله صلی الله علیه و سلم قرار نداد؛ مگر به خاطر پاکدامنی اش. از آنجا که ایشان پاک ترین انسانها هستند؛ پس پاک ترین ها هم شایسته ایشان اند. و اگر ام المؤمنین ناپاک بودند نه شرعا و نه قدرا مصلحت نبود که همسر رسول الله صلی الله علیه و سلم شوند.

 

و در نهایت بدانید که محبوب ترین افراد به رسول الله صلی الله علیه و سلم ام المؤمنین عایشه صدیقه رضی الله عنها دختر صدیق بودند، همان طور که در حدیث صحیح از عمرو بن عاص رضی الله عنه روایت شد که: (رسول الله صلی الله علیه و سلم مرا به عنوان فرمانده لشکر ذات‌السلاسل، تعیین نمودند. نزد ایشان رفتم و پرسیدم: محبوبترین انسان نزد شما کیست؟ فرمودند: عایشه. گفتم: از مردان چه کسی محبوبتر است؟ فرمودند: پدرش. گفتم: بعد از او؟ فرمود: عمر بن خطاب. و چند نفر دیگر را بر شمردند)[5].

 

بنا بر این هر کسی که با محبوب رسول الله صلی الله علیه و سلم دشمنی کند؛ سزاوار است که روز قیامت به خاطر این دشمنی اش با دشمنی و کراهیت رسول الله صلی الله علیه و سلم روبرو شود.

منبع: islamqa.info

مترجم: ام محمد

 

 

 

 

[1] ـ صحیح بخاری: (لا تَسُبُّوا أَصْحَابِی فَلَوْ أَنَّ أَحَدَکُمْ أَنْفَقَ مِثْلَ أُحُدٍ ذَهَبًا مَا بَلَغَ مُدَّ أَحَدِهِمْ وَلا نصیفه).

[2] ـ نور:17: (یَعِظُکُمُ اللَّـهُ أَنْ تَعُودُوا لِمِثْلِهِ أَبَدًا إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ).

[3] ـ صحیح بخاری و مسلم: (فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و سلم مِنْ یَوْمِهِ فَاسْتَعْذَرَ مِنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ أُبَیٍّ ابْنِ سَلُولَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه  سلم: مَنْ یَعْذُرُنِی مِنْ رَجُلٍ بَلَغَنِی أَذَاهُ فِی أَهْلِی، فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَی أَهْلِی إِلاَّ خَیْرًا).

[4] ـ نور:26: (الْخَبِیثَاتُ لِلْخَبِیثِینَ).

[5] ـ صحیح بخاری: (أَنَّ النَّبِیَّ r بَعَثَهُ عَلَی جَیْشِ ذَاتِ السُّلاسِلِ، فَأَتَیْتُهُ فَقُلْتُ: أَیُّ النَّاسِ أَحَبُّ إِلَیْکَ؟ قَالَ: «عَائِشَةُ». فَقُلْتُ: مِنَ الرِّجَالِ فَقَالَ:«أَبُوهَا». قُلْتُ: ثُمَّ مَنْ؟ قَالَ: «ثُمَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ». فَعَدَّ رِجَالاً).

 

 

    منبع: islamtape

 

نصیحت و حکمت

قال الحسن: «ضحک المؤمن غفلة من قلبه». وقال: «کثرة الضحک تمیت القلب».

امام حسن بصری رحمه الله فرمودند: «خنده ی (زیاد) مؤمن، غفلتی از قلبش است».

و فرمود: «خنده ی زیاد قلب را می میراند».

الحلیة الأولیاء؛ أبی نعیم اصفهانی

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.