آداب دعا
آداب دعا موضوع: ایمان تاریخ انتشار: 2017-01-08 | بازدید: 222

بسم الله الرحمن الرحیم

 

آداب دعا

 

آداب دعا و روش آن و واجبات و سنت ‌های دعا چیست؟ دعا را چگونه باید آغاز کرد و به چه صورت به پایان رساند؟ آیا اشکالی ندارد در دعا امور دنیوی را بر امور آخرت مقدم داشت؟ بلند کردن دستان در دعا چقدر صحیح است و اگر درست است روش آن به چه صورت می ‌باشد؟

این ها از جمله سؤال هایی است که ممکن است برای بسیاری از ما در هنگام دعا کردن به ذهن مان آمده باشد؛ در این جا به طور مختصر برخی از آداب دعا کردن را ذکر می کنیم.

اولا:

الله متعال دوست دارد که از وی درخواست شود و ما را ترغیب نموده که هر چیزی را از او بخواهیم و بر کسی که از او چیزی نخواهد خشم می ‌گیرد. او از بندگانش خواسته که از وی سؤال و درخواست کنند؛ الله تعالی می فرماید: {و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم}[1].

در دین ما دعا، از مقام و منزلت والایی برخوردار است تا آنجا که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرموده ‌اند: "دعا همان عبادت است"[2].

ثانیا: آداب دعا:

شخص دعا کننده باید الله را در ربوبیت و الوهیت و هم در نام‌ ها و صفاتش یگانه بدارد و قلبش مملو از توحید باشد؛ زیرا شرط اجابت دعا این است که بنده باید با طاعت از پروردگار و ترک معصیتش او را اجابت کند. الله متعال می ‌فرماید: {و چون بندگانم، از تو درباره ی من بپرسند، بگو: به راستی که من نزدیکم، دعای دعا کننده را هنگامی که مرا بخواند اجابت می کنم؛ پس باید فرمان مرا گردن نهند و به من ایمان آورند. باشد که راه یابند}[3].
اخلاص برای الله متعال در هنگام دعا کردن. الله جل وعلا می ‌فرماید: {و فرمان نیافته بودند جز اینکه الله را بپرستند و درحالی که به توحید گراییده‌ اند دین خود را برای او خالص گردانند}[4]. و چنانکه رسول الله صلی الله علیه وسلم فرموده ‌اند، دعا همان عبادت است؛ پس اخلاص شرط پذیرش آن است.
اینکه با اسماء الله الحسنی - نام‌ های نیک الله - از پروردگارش درخواست کند. االله متعال می ‌فرماید: {و برای الله،  نام های نیک است پس او را با آنها بخوانید و کسانی را که در مورد نام‌ های او به کژی می ‌گرایند، رها کنید}[5].
ثنا و ستایش الله پیش از دعا کردن چنان که شایسته ‌ی اوست. از فَضَالَه بن ععُبَیْد رضی الله عنه روایت می کند: "درحالی که نبی صلی الله علیه وسلم نشسته بودند، مردی وارد شد و نماز خواند سپس گفت: اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی وَارْحَمْنِی[6]. رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «عجله کردی ای نمازگزار! هرگاه نماز خواندی و نشستی چنانکه شایسته ‌ی الله است او را ستایش کن و بر من درود بفرست، سپس دعا کن» - و در روایت دیگری آمده که فرمودند: «هرگاه کسی از شما نماز خواند با حمد و ثنای الله آغاز نماید سپس بر نبی صلی الله علیه وسلم درود فرستد، سپس هرچه خواست در دعا بخواهد» - راوی می ‌گوید: پس از آن مردی دیگری نماز خواند و حمد و ستایش الله را به جای آورد و بر رسول الله صلی الله علیه وسلم درود فرستاد. سپس نبی صلی الله علیه وسلم فرمودند: «ای نمازگزار، دعا کن که اجابت می ‌شوی»"[7].
درود بر نبی صلی الله علیه وسلم چنانکه ایشان فرموده اند: "هر دعایی محجوب است تا زمانی که بر نبی صلی الله علیه وسلم درود فرستی"[8].
رو کردن به قبله به هنگام دعا. از عمر بن الخطاب رضی الله عنه روایت شده که فرمود: "در روز بدر، رسول الله صلی الله علیه وسلم به مشرکان که هزار تن بودند نگریست حال آنکه یارانش سیصد و نوزده تن بودند. پس رسول الله صلی الله علیه وسلم رو به قبله نمودند و آنگاه دستانشان را بلند کرده و چنین با پروردگارشان مناجات نمودند: بارالها! آنچه را به من وعده داده‌ ای عملی کن. بارالها! آنچه را به من وعده نمودی عطا کن. بارالها! اگر این گروه از اهل اسلام از بین بروند در زمین پرستیده نخواهی شد» و همچنان با دستانی کشیده رو به قبله پروردگارشان را به فریاد می خواندند تا اینکه ردا از دوششان افتاد..."[9].

نووی رحمه الله در شرح مسلم می‌ گوید: "این حدیث دال بر استحباب رو به قبله کردن به هنگام دعا و بلند کردن دستان در این حال است"[10].

بلند کردن دستان. از سلمان رضی الله عنه روایت شده که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: "همانا پروردگارتان تبارک و تعالی بسیار اهل حیا و کریم است و از بنده ‌اش حیا می ‌کند که هرگاه دستانش را به سویش دراز کرد او را دست خالی برگرداند"[11].

در این هنگام کف دستان را همچون درخواست کننده ی فروتن فقیری که منتظر عطا و بخشش است، به سوی آسمان می‌ گیرد. مالک بن یسار رضی الله عنه از رسول الله صلی الله علیه وسلم روایت نموده که فرمودند: "زمانی که از الله خواستید با کف دستان خود بخواهید نه با پشت آن[12]"[13].

سؤال: آیا درحال دعا دستانش را به هم بچسباند یا از هم دور نگه ‌دارد؟

ابن عثیمین رحمه الله بیان داشته که دستان باید به هم چسبیده باشد. ایشان می ‌گوید: "اما در مورد فاصله انداختن میان دو دست و دور داشتن آن دو از یکدیگر هیچ اصل و اساسی در سنت و سخن علما نمی‌ بینم"[14].

یقین داشتن به اجابت از سوی الله متعال و حضور قلب در هنگام دعا؛ زیرا رسول الله صلی الله علیه وسلم می ‌فرمایند: "الله را درحالی که به اجابت یقین دارید به دعا بخوانید و بدانید که الله دعا را از قلب غافل مشغول - به جای دیگر – نمی ‌پذیرد"[15].
پافشاری و اصرار بر ت درخواست و تکرار آن. یعنی بنده هر خیر دنیا و آخرت را از پروردگارش بخواهد و در دعا پافشاری و اصرار ورزد و برای اجابت دعایش عجله نکند؛ چرا که رسول الله صلی الله علیه وسلم می ‌فرمایند: "اگر بنده در دعایش خواهان گناه یا قطع رابطه‌ ی خویشاوندی نباشد مورد استجابت قرار می‌ گیرد زمانی که عجله نکند. گفته شد: عجله چگونه است؟ فرمودند: بگوید: دعا کردم و دعا کردم و ندیدم که برایم استجابت شود، پس حسرت بخورد و دست از دعا بکشد"[16].
جزم و قاطعیت در دعا و عدم تردید در آن؛ زیرا رسول الله صلی الله علیه وسلم می‌ فرماید: "کسی از شما نگوید: بارالها! اگر خواستی مرا بیامرز، بارالها! اگر خواستی مرا مورد رحمت قرار ده، بلکه به طور قطع و یقین بخواهد؛ زیرا چیزی نمی‌ تواند الله را مجبور کند"[17].
تضرع و خشوع و بیم و امید در دعا. الله تعالی می ‌فرماید: {پروردگارتان را با تضرع و زاری و در پنهانی بخوانید}[18] و می ‌فرماید: {آنان در کارهای نیک شتاب می‌ کردند و ما را از روی رغبت و بیم فرا می خواندند و در برابر ما فروتن بودند}[19] و همچنین می ‌فرماید: {و پروردگارت را در دل خویش با تضرع و بیم، نه با صدای بلند در صبحگاهان وشامگاهان، یادکن}[20].
سه بار تکرار کردن دعا. عبدالله بن مسعود رضی الله عنه می گوید: "درحالی که رسول الله صلی الله علیه وسلم نزد کعبه نماز می ‌خواندند، ابوجهل با عده ‌ای از یارانش آنجا نشسته بودند. شتری روز گذشته قربانی شده بود، پس ابوجهل گفت: چه کسی احشا و باقیمانده‌ های زایمان شتر فلانی را می‌ آورد و هنگامی که محمد به سجده رفت بر پشت او می ‌گذارد؟ پس شقی ‌ترین آنان رفت و آن را برداشت و هنگامی که رسول الله صلی الله علیه وسلم به سجده رفتند آن را میان شانه ‌های ایشان گذاشت. ناگهان شروع به خندیدن کردند و - از شدت خنده - به سوی هم خم می‌ شدند و من در این حال ایستاده آنان را می ‌نگریستم و اگر قادر می بودم آن را از روی دوش رسول الله صلی الله علیه وسلم دور می ‌انداختم. رسول الله صلی الله علیه وسلم در سجده ماندند و سرشان را بلند نکردند تا آنکه کسی رفت و فاطمه را باخبر ساخت و او درحالی که دخترکی کم سن و سال بود آمد و آن را از دوش رسول الله صلی الله علیه وسلم دور ساخت و سپس رو به سوی آنان نمود و نکوهش شان کرد. هنگامی که رسول الله صلی الله علیه وسلم نمازش را به پایان رساندند صدای شان را بلند کردند و علیه آنان دعا نمودند. ایشان هرگاه دعا می‌ کردند سه بار تکرار می کردند و هرگاه درخواست می کردند – در دعا – سه بار می طلبیدند، سپس فرمودند: «بارالها! قریش را هلاک کن» و این را سه بار تکرار کردند. همین که صدای ایشان را شنیدند خنده ی ‌شان قطع شد و از دعای شان ترسیدند. سپس فرمودند: «بارالها! ابوجهل بن هشام و عتبة بن ربیعة و شیبة بن ربیعة و ولید بن عُقبة و امیة بن خلَف و عُقبة بن ابی مُعَیط ـ و شخص هفتمی را نیز نام بردند که یادم نیست ـ را هلاک گردان». قسم به آنکه محمد صلی الله علیه وسلم را به حق مبعوث نمود، آنانی را که نام بردند در روز بدر کشته یافتم سپس آنان را به چاه بدر کشانده در آن انداختند"[21].
خوردن و پوشیدن حلال. ابوهریره رضی الله عنه روایت کرده که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: "ای مردم! همانا الله پاک است و جز پاکی نمی ‌پذیرد، و الله مؤمنان را به همان چیزی امر نموده که به پیامبرانش امر کرده و فرموده: {ای پیامبران! از چیزهای پاکیزه بخورید و کار شایسته انجام دهید همانا من به آنچه انجام می دهید آگاهم}[22] و فرمود: {ای کسانی که ایمان آورده ‌اید! از چیزهای پاکیزه‌ ای که روزی شما کرده ‌ایم بخورید}[23]. سپس مردی را یاد کرد که سفرش به طول انجامیده و ژولیده موی و غبارآلود دستانش را به آسمان بلند می ‌کند و می ‌گوید: پروردگارا، پروردگارا! حال آنکه غذایش حرام است و نوشیدنی ‌اش حرام است و لباسش حرام و با حرام تغذیه شده، پس چگونه ممکن است استجابت شود؟!"[24] ابن رجب رحمه الله می ‌گوید: بنابراین خوردن و نوشیدن و پوشیدن و تغذیه از حلال سبب اجابت دعا است.[25]
پنهان ساختن دعا و علنی نکردن آن. الله متعال می ‌فرماید: {پروردگارتان را با تضرع و زاری و در پنهانی بخوانید}[26] و همچنین الله متعال در ستایش بنده ‌اش زکریا علیه السلام می‌ فرماید: {آن گاه که پروردگارش را به ندایی پنهان فرا خواند}[27].

برگرفته از:  https://islamqa.info

ام احمد

 

 

 

[1] {وَقَالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ} غافر:60

[2] "الدعاء هو العبادة" روایت ترمذی، ابوداود، ابن ماجه. آلبانی آن را در "صحیح الترمذی" صحیح دانسته است.

[3] {وَإِذَا سَأَلَکَ عِبَادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیبٌ ۖ أُجِیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ ۖ فَلْیَسْتَجِیبُوا لِی وَلْیُؤْمِنُوا بِی لَعَلَّهُمْ یَرْشُدُونَ} بقره:186

[4] {وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّـهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ} بینه:5

[5] {وَلِلَّـهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَیٰ فَادْعُوهُ بِهَا ۖ وَذَرُوا الَّذِینَ یُلْحِدُونَ فِی أَسْمَائِهِ} اعراف:180

[6] بارالها! مرا ببخش و بر من رحم کن.

[7] "عَنْ فَضَالَةَ بْنِ عُبَیْدٍ رضی الله عنه قَالَ: بَیْنَا رَسُولُ اللهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ قَاعِدٌ إِذْ دَخَلَ رَجُلٌ فَصَلَّی فَقَالَ: اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی وَارْحَمْنِی، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ: (عَجِلْتَ أَیُّهَا الْمُصَلِّی، إِذَا صَلَّیْتَ فَقَعَدْتَ فَاحْمَدْ اللَّهَ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، وَصَلِّ عَلَیَّ، ثُمَّ ادْعُهُ) وفی روایة له: (إِذَا صَلَّی أَحَدُکُمْ فَلْیَبْدَأْ بِتَحْمِیدِ اللَّهِ وَالثَّنَاءِ عَلَیْهِ ثُمَّ لْیُصَلِّ عَلَی النَّبِیِّ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ لْیَدْعُ بَعْدُ بِمَا شَاءَ). قَالَ: ثُمَّ صَلَّی رَجُلٌ آخَرُ بَعْدَ ذَلِکَ فَحَمِدَ اللهَ وَصَلَّی عَلَی النَّبِیِّ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ النَّبِیُّ صَلَّی اللَهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ: (أَیُّهَا الْمُصَلِّی، ادْعُ تُجَبْ)" روایت ترمذی. آلبانی آن را صحیح دانسته است.

[8] "کل دعاء محجوب حتی تصلی علی النبی صلی الله علیه وسلم" روایت طبرانی در "الأوسط". آلبانی در "صحیح الجامع" آن را صحیح دانسته است.

[9] "عن عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رضی الله عنه قَالَ: لَمَّا کَانَ یَوْمُ بَدْرٍ نَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ إِلَی الْمُشْرِکِینَ وَهُمْ أَلْفٌ وَأَصْحَابُهُ ثَلاثُ مِائَةٍ وَتِسْعَةَ عَشَرَ رَجُلا، فَاسْتَقْبَلَ نَبِیُّ اللَّهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ الْقِبْلَةَ ثُمَّ مَدَّ یَدَیْهِ فَجَعَلَ یَهْتِفُ بِرَبِّهِ: (اللَّهُمَّ أَنْجِزْ لِی مَا وَعَدْتَنِی، اللَّهُمَّ آتِ مَا وَعَدْتَنِی، اللَّهُمَّ إِنْ تُهْلِکْ هَذِهِ الْعِصَابَةَ مِنْ أَهْلِ الإِسْلامِ لا تُعْبَدْ فِی الأَرْضِ) فَمَا زَالَ یَهْتِفُ بِرَبِّهِ مَادًّا یَدَیْهِ مُسْتَقْبِلَ الْقِبْلَةِ حَتَّی سَقَطَ رِدَاؤُهُ عَنْ مَنْکِبَیْهِ..." روایت مسلم.

[10] شرح النووی علی مسلم.

[11] "إِنَّ رَبَّکُمْ تَبَارَکَ وَتَعَالَی حَیِیٌّ کَرِیمٌ یَسْتَحْیِی مِنْ عَبْدِهِ إِذَا رَفَعَ یَدَیْهِ إِلَیْهِ أَنْ یَرُدَّهُمَا صِفْرًا" روایت ابوداود. آلبانی در "صحیح أبی داود" آن را صحیح دانسته است.

[12] یعنی کف دستان را رو به آسمان بگیرد نه پشت دست را.

[13] "إِذَا سَأَلْتُمْ اللَّهَ فَاسْأَلُوهُ بِبُطُونِ أَکُفِّکُمْ وَلا تَسْأَلُوهُ بِظُهُورِهَا" روایت ابوداود. آلبانی آن را در "صحیح أبی داود" صحیح دانسته است.

[14] الشرح الممتع:4/25

[15] "ادْعُوا اللهَ وَأَنْتُمْ مُوقِنُونَ بِالإِجَابَةِ ، وَاعْلَمُوا أَنَّ اللهَ لا یَسْتَجِیبُ دُعَاءً مِنْ قَلْبٍ غَافِلٍ لاهٍ" روایت ترمذی. آلبانی آن را در "صحیح الترمذی" حسن دانسته است.

[16] "یُسْتَجَابُ لِلْعَبْدِ مَا لَمْ یَدْعُ بِإِثْمٍ أَوْ قَطِیعَةِ رَحِمٍ، مَا لَمْ یَسْتَعْجِلْ، قِیلَ: یَا رَسُولَ اللهِ، مَا الاسْتِعْجَالُ؟ قَالَ: یَقُولُ: قَدْ دَعَوْتُ، وَقَدْ دَعَوْتُ، فَلَمْ أَرَ یَسْتَجِیبُ لِی، فَیَسْتَحْسِرُ عِنْدَ ذَلِکَ وَیَدَعُ الدُّعَاءَ" روایت بخاری و مسلم.

[17] "لا یَقُولَنَّ أَحَدُکُمْ: اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی إِنْ شِئْتَ، اللَّهُمَّ ارْحَمْنِی إِنْ شِئْتَ، لِیَعْزِمْ الْمَسْأَلَةَ، فَإِنَّ اللهَ لا مُکْرِهَ لَهُ" روایت بخاری و مسلم.

[18] {ادْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعًا وَخُفْیَةً} اعراف:55

[19] {إِنَّهُمْ کَانُوا یُسَارِعُونَ فِی الْخَیْرَاتِ وَیَدْعُونَنَا رَغَبًا وَرَهَبًا ۖ وَکَانُوا لَنَا خَاشِعِینَ} انبیاء:90

[20] {وَاذْکُرْ رَبَّکَ فِی نَفْسِکَ تَضَرُّعًا وَخِیفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ} اعراف:205

[21] عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ مَسْعُودٍ رضی الله عنه قَالَ: (بَیْنَمَا رَسُولُ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ یُصَلِّی عِنْدَ الْبَیْتِ وَأَبُو جَهْلٍ وَأَصْحَابٌ لَهُ جُلُوسٌ وَقَدْ نُحِرَتْ جَزُورٌ بِالأَمْسِ، فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ: أَیُّکُمْ یَقُومُ إِلَی سَلا جَزُورِ بَنِی فُلانٍ فَیَأْخُذُهُ فَیَضَعُهُ عَلَی ظَهْرِ مُحَمَّدٍ إِذَا سَجَدَ، فَانْبَعَثَ أَشْقَی الْقَوْمِ فَأَخَذَهُ فَلَمَّا سَجَدَ النَّبِیُّ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ وَضَعَهُ بَیْنَ کَتِفَیْهِ، قَالَ: فَاسْتَضْحَکُوا وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ یَمِیلُ عَلَی بَعْضٍ. وَأَنَا قَائِمٌ أَنْظُرُ لَوْ کَانَتْ لِی مَنَعَةٌ طَرَحْتُهُ عَنْ ظَهْرِ رَسُولِ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ. وَالنَّبِیُّ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ سَاجِدٌ مَا یَرْفَعُ رَأْسَهُ حَتَّی انْطَلَقَ إِنْسَانٌ فَأَخْبَرَ فَاطِمَةَ فَجَاءَتْ وَهِیَ جُوَیْرِیَةٌ فَطَرَحَتْهُ عَنْهُ ثُمَّ أَقْبَلَتْ عَلَیْهِمْ تَشْتِمُهُمْ، فَلَمَّا قَضَی النَّبِیُّ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ صَلاتَهُ رَفَعَ صَوْتَهُ ثُمَّ دَعَا عَلَیْهِمْ - وَکَانَ إِذَا دَعَا دَعَا ثَلاثًا، وَإِذَا سأَلَ سَأَلَ ثَلاثًا - ثُمَّ قَالَ: اللَّهُمَّ عَلَیْکَ بِقُرَیْشٍ ثَلاثَ مَرَّاتٍ، فَلَمَّا سَمِعُوا صَوْتَهُ ذَهَبَ عَنْهُمْ الضِّحْکُ وَخَافُوا دَعْوَتَهُ، ثُمَّ قَالَ: اللَّهُمَّ عَلَیْکَ بِأَبِی جَهْلِ بْنِ هِشَامٍ وَعُتْبَةَ بْنِ رَبِیعَةَ وَشَیْبَةَ بْنِ رَبِیعَةَ وَالْوَلِیدِ بْنِ عُقْبَةَ وَأُمَیَّةَ بْنِ خَلَفٍ وَعُقْبَةَ بْنِ أَبِی مُعَیْطٍ - وَذَکَرَ السَّابِعَ وَلَمْ أَحْفَظْهُ - فَوَالَّذِی بَعَثَ مُحَمَّدًا صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ بِالْحَقِّ لَقَدْ رَأَیْتُ الَّذِینَ سَمَّی صَرْعَی یَوْمَ بَدْرٍ ثُمَّ سُحِبُوا إِلَی الْقَلِیبِ قَلِیبِ بَدْرٍ) روایت بخاری و مسلم.

[22] مؤمنون:51

[23] بقره:172

[24] "عَنْ أَبِی هُرَیْرَةَ رضی الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ: أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ طَیِّبٌ لا یَقْبَلُ إِلا طَیِّبًا، وَإِنَّ اللَّهَ أَمَرَ الْمُؤْمِنِینَ بِمَا أَمَرَ بِهِ الْمُرْسَلِینَ، فَقَالَ: {یَا أَیُّهَا الرُّسُلُ کُلُوا مِنْ الطَّیِّبَاتِ وَاعْمَلُوا صَالِحًا إِنِّی بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِیمٌ}، وَقَالَ: {یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُلُوا مِنْ طَیِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاکُمْ}، ثُمَّ ذَکَرَ الرَّجُلَ یُطِیلُ السَّفَرَ أَشْعَثَ أَغْبَرَ یَمُدُّ یَدَیْهِ إِلَی السَّمَاءِ یَا رَبِّ یَا رَبِّ، وَمَطْعَمُهُ حَرَامٌ، وَمَشْرَبُهُ حَرَامٌ، وَمَلْبَسُهُ حَرَامٌ، وَغُذِیَ بِالْحَرَامِ، فَأَنَّی یُسْتَجَابُ لِذَلِکَ" روایت مسلم.

[25] جامع العلوم والحکم

[26] {ادْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعًا وَخُفْیَةً} اعراف:55

[27] {إِذْ نَادَیٰ رَبَّهُ نِدَاءً خَفِیًّا} مریم:3

 

 

    منبع: نوار اسلام

 

نصیحت و حکمت

پیامبر صلی الله علیه وسلم در مورد شخص نوحه خوان می فرمایند: «النَّائِحَةُ إِذَا لَمْ تَتُبْ قَبْلَ مَوْتِهَا تُقَامُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَعَلَیْهَا سِرْبَالٌ مِنْ قَطِرَانٍ وَدِرْعٌ مِنْ جَرَبٍ» صحیح مسلم، کتاب الجنایز 934.

یعنی: «براستی که نوحه خوان، اگر قبل از اینکه بمیرد دست از نوخه خوانی برندارد و توبه نکند، در روز قیامت او را می ایستانند درحالیکه پیراهنی از قیر و جامه ای که زود مشتعل می شود را بر او می پوشانند».

و این عمل قبیح از جمله اعمال جاهلی و از گناهان کبیره است و نه تنها شخص نوحه خوان بلکه کسانیکه به وی گوش می سپارند در صورت توبه نکردن از این عمل زشت  خود را مشمول عذاب الهی کرده اند.

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.