علامات محبت الله نسبت به بنده اش
علامات محبت الله نسبت به بنده اش موضوع: متفرقه تاریخ انتشار: 2017-02-06 | بازدید: 153

بسم الله الرحمن الرحیم

علامات محبت الله نسبت به بنده اش

شاید برای بسیاری از ما این سؤال پیش آمده باشد که نشانه های حب الله نسبت به بنده اش چسیت؟ یا اینکه بنده چگونه می تواند بداند که آیا الله او را دوست دارد یا خیر؟ و آیا الله تعالی از او راضی است یا خیر؟ چرا کارهایی را انجام دهیم تا الله تبارک و تعالی ما را دوست داشته باشد؟

باید بدانیم که این سؤال بسیار مهم بوده و امری است حیاتی و جدی که فقط بندگان صالح الله تعالی بدان می رسند.

به دست آوردن محبت الله عزوجل، منزلتی است که رقابت کنندگان در آن از یکدیگر سبقت می گیرند... عمل کنندگان، چشم به سوی آن دوخته اند... گذشته گان برای دانستن آن شتافتند... محبان برای رسیدن به آن نهایت سعی شان را در پیش گرفتند... و با وزش نسیمش به عابدان، شادابی می بخشد... پس آن قوت قلب و غذای روح و روشنی چشم است... آن حیاتی است که اگر کسی از آن محروم شود پس از زمره ی مردگان است... نوری است که اگر کسی آن را از دست بدهد پس در دریایی ظلمات و تاریکی ها غرق می شود... شفایی است که بدون آن بیماری ها به قلب هجوم می آورند... و مقامات و احوالی است که اگر آن را از دست دهد پس مانند جسد بلا روح است.

پس بارالها! ما را از زمره ی محبوبانت قرار ده.

محبت الله، علامات و اسبابی دارد که بمثابه ی کلیدی برای در است. از جمله ی این اسباب:

اتباع راهنمایی های نبی صلی الله علیه وسلم. الله تبارک و تعالی می فرماید: {بگو: اگر الله را دوست می دارید پس از من پیروی کنید تا الله شما را دوست بدارد و گناهانتان را برایتان بیامرزد و الله آمرزنده ی مهربان است}[1].
نرمی و فروتنی در برابر مؤمنان و سرسختی و اقتدار در برابر کافران، جهاد فی سبیل الله و عدم خوف مگر از الله سبحانه و تعالی.

الله جل شأنه این صفات را در یک آیه این گونه ذکر می نماید: {ای کسانی که ایمان آورده اید! هرکس از شما از دینش بازگردد چه باک، زودا که الله مردمی را بیاورد که دوست شان بدارد و دوستش بدارند که در برابر مؤمنان فروتن و در برابر کافران سرسخت اند، در راه الله جهاد می کنند و از ملامت هیچ ملامتگری نمی هراسند}[2]. در این الله جل وعلا صفات قومی را ذکر نموده که آنان را دوست می دارد که شایسته ترین آن این صفات: تواضع و عدم تکبر در برابر مسلمانان است و در برابر کافران، سرسخت و مقتدر اند و ذلیل و خاضع نیستند. آنان در راه الله جها می کنند، جهادی با شیاطین، کفار، منافقان، فاسقان و هوی و هوس. همچنین آنان از سرزنش هیچ سرزنش کننده ای نمی هراسد. اگر به اتباع اوامر دینش بپردازد پس از آن هراسی از اینکه کسی او را مسخره یا سرزنش کند، ندارد.

انجام دادن نوافل: الله عزوجل در حدیثی قدسی می فرماید: "وهمچنان بنده ام با نوافل به من نزدیک می شود تا اینکه او را دوست می دارم"[3]. از جمله نوافل: نمازهای نفل، صدقه ها و حج و عمره و روزه ی نفل.
محبت، دیدار یکدیگر، بذل و بخشش و نصیحت در راه الله تبارک و تعالی.

این صفات نیز یکجا در حدیثی از رسول الله صلی الله علیه وسلم که از پروردگارشان روایت می نمایند آمده است. الله سبحانه و تعالی در آن می فرماید: "محبت من برای کسانی که به خاطر من یکدیگر را دوست بدارند، محقق می شود و محبت من برای کسانی که به خاطر من یکدیگر را ملاقات کنند، محقق می شود و محبت من برای کسانی که به خاطر من بذل و بخشش کنند، محقق می شود و محبت من برای کسانی که به خاطر من رابطه برقرار می کنند" و در روایت دیگر آمده است: "به خاطر من نصیحت می کنند"[4].

ابتلاء و آزمایش. بلاها و مصیبت ها آزمایش و امتحانی هستند برای بنده که نشانه ی حب الله تعالی نسبت به اوست. آن همانند دوا و دارو عمل می کند، اگرچه آن تلخ و ناگوار است اما تو آن را برای رسیدن به محبت الله، تحمل می کنی. در حدیثی آمده است: "بزرگی پاداش به بزرگی بلاء بستگی دارد و همانا الله عزوجل اگر قومی را دوست بدارد آنان را مورد آزمایش و ابتلاء قرار می دهد پس هرکس که راضی شود خشنودی از آنِ اوست و هرکس که ناراض باشد خشم و غضب از آنِ اوست"[5].

نزول بلا بر مؤمن، خیر و نیکی است که اجرش و پاداشش برای آخرت وی نهفته می شود و درجاتش بالا رفته و کفاره ای است برای گناهانش. نبی صلی الله علیه وسلم می فرمایند: "اگر الله نسبت به بنده اش خیر بخواهد عقوبت و جزایش را در دنیا به تعجیل می اندازد و اگر نسبت به بنده اش شر و بدی بخواهد مجازات گنانهش را نگه می دارد تا آن را روز قیامت به او بدهد"[6].

اهل علم کسی که مجازاتش به آخرت موکول می شود منافق است که الله تعالی او را در دنیا به خاطر گناهش مجازات نمی کند تا در روز آخرت به طور کامل او را مجازات کند.

بنابراین اگر الله تو را دوست بدارد مانع خیر و فضلی که قرار است به تو برسد نمی شود.. پس همین کافی است که بدانی تو "حبیب الله" هستی..

از جمله ثمرات و نتایج بزرگ محبت الله نسبت به بنده اش:

اولا: مردم به او محبت می ورزند و در میان اهل زمین مورد پذیرش قرار می گیرد؛ همان طور که در حدیث آمده است: "اگر الله، بنده ای را دوست بدارد جبرئیل علیه السلام را ندا می دهد که الله، فلانی را دوست دارد پس تو نیز دوستش بدار، جبرئیل او را دوست می دارد. سپس جبرئیل در میان اهل آسمان ندا می دهد که همانا الله فلانی را دوست دارد پس شما نیز دوستش بدارید پس اهل آسمان او را دوست می دارند سپس برایش قبول و پذیرشی در زمین گذاشته می شود"[7].

ثانیا: رسول الله صلی الله علیه وسلم در حدیثی قدسی از الله تبارک و تعالی روایت می کنند که او فرمود: "هرکس، با دوست من دشمنی کند، من با او اعلام جنگ می ‌کنم. بنده ‌‌ام با هیچ چیز محبوبی نزد من به اندازه‌ ی انجام آنچه که بر او فرض کرده ام، به من نزدیک نمی‌ شود و همچنان با انجام نوافل به من تقرب می‌ جوید تا اینکه محبوب من قرار می ‌گیرد پس هنگامی که مورد محبتم قرار گرفت، من گوش او می شوم که با آن می شنود، چشمش می شوم که با آن می بیند و دستش می شوم که با آن می گیرد و پایش می شوم که با آن راه می رود و اگر از من طلب کند، به او عطا می ‌کنم و اگر از من پناه بخواهد، پناهش می ‌دهم و در هرکاری که می ‌خواهم انجام دهم. من در هیچ کاری که فاعلش هستم به اندازه‌ ی قبض روح مؤمنی که مرگ را نمی ‌پسندد و من هم آزارش را نمی‌ پسندم، متردد نمی ‌شوم"[8].

این حدیث قدسی شامل چند فائده به خاطر محبت الله تعالی برای بنده اش است:

"من گوش او می شوم که با آن می شنود" یعنی: او چیزی را نمی شنود مگر آنچه را که الله تعالی دوست دارد.
"چشمش می شوم که با آن می بیند" یعنی: چیزی را نمی بیند مگر آنچه را که الله تعالی دوست دارد.
"و دستش می شوم که با آن می گیرد" یعنی: با دستش چیزی را انجام نمی دهد مگر آنچه که مورد رضایت الله تعالی ست.
"پایش می شوم که با آن راه می رود" یعنی: جایی نمی رود مگر جایی را که الله تعالی دوست دارد.
"اگر از من طلب کند، به او عطا می ‌کنم" یعنی: پس دعایش شنیده شده و مستجاب می گردد.
"اگر از من پناه بخواهد، پناهش می ‌دهم" یعنی: پس او مورد حفظ و نگهبانی الله تعالی از هر بدی ای قرار می گیرد.

در آخر از الله تبارک و تعالی خواستاریم که ما را برای رسیدن به خشنودی و رضایتش یاری نماید و موفق گرداند...

 

ترجمه شده همراه با تصرف

ام احمد

https://islamqa.info

 

 

[1] {قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّـهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّـهُ وَیَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ ۗ وَاللَّـهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ} آل عمران:31

[2] {یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا مَنْ یَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دِینِهِ فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّـهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّةٍ عَلَی الْکَافِرِینَ یُجَاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اللَّـهِ وَلَا یَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ}: مائده:54

[3] "وما زال عبدی یتقرب إلیَّ بالنوافل حتی أحبَّه" روایت بخاری.

[4] "حقَّت محبتی للمتحابین فیَّ، وحقت محبتی للمتزاورین فیَّ، وحقت محبتی للمتباذلین فیَّ، وحقت محبتی للمتواصلین فیَّ" روایت احمد. و روایت "تناصح" در نزد ابن حبان آمده است. آلبانی این دو روایت را در "صحیح الترغیب والترهیب" صحیح دانسته است.

[5] "إنَّ عِظم الجزاء من عظم البلاء، وإنَّ الله عز وجل إذا أحب قوماً ابتلاهم، فمن رضی فله الرضا، ومن سخط فله السخط" روایت ترمذی و ابن ماجه. آلبانی آن را صحیح دانسته است.

[6] "إذا أراد الله بعبده الخیر عجَّل له العقوبة فی الدنیا، وإذا أراد بعبده الشر أمسک عنه بذنبـــه حتی یوافیه به یوم القیامة" روایت ترمذی. آلبانی آن را صحیح دانسته است.

[7] "إذا أحبَّ الله العبد نادی جبریل إن الله یحب فلاناً فأحببه فیحبه جبریل فینادی جبریل فی أهل السماء إن الله یحب فلانا فأحبوه فیحبه أهل السماء ثم یوضع له القبول فی الأرض" روایت بخاری.

[8] "إِنَّ اللهَ قَالَ: مَنْ عَادَی لِی وَلِیًّا فَقَدْ آذَنْتُهُ بِالْحَرْبِ، وَمَا تَقَرَّبَ إِلَیَّ عَبْدِی بِشَیْءٍ أَحَبَّ إِلَیَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَیْهِ، وَمَا یَزَالُ عَبْدِی یَتَقَرَّبُ إِلَیَّ بِالنَّوَافِلِ حَتَّی أُحِبَّهُ، فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ کُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِی یَسْمَعُ بِهِ، وَبَصَرَهُ الَّذِی یُبْصِرُ بِهِ، وَیَدَهُ الَّتِی یَبْطِشُ بِهَا، وَرِجْلَهُ الَّتِی یَمْشِی بِهَا، وَإِنْ سَأَلَنِی لأُعْطِیَنَّهُ، وَلَئِنِ اسْتَعَاذَنِی لَأُعِیذَنَّهُ، وَمَا تَرَدَّدْتُ عَنْ شَیْءٍ أَنَا فَاعِلُهُ تَرَدُّدِی عَنْ نَفْسِ الْمُؤْمِنِ، یَکْرَهُ الْمَوْتَ، وَأَنَا أَکْرَهُ مَسَاءَتَه" روایت بخاری.

 

 

    منبع: islamtape

 

نصیحت و حکمت

عن میمون بن مهران، قال: «لئن أتصدق بدرهم فی حیاتی، أحب إلی من أن یتصدق عنی بعد موتی بمائة درهم»."حلیة الأولیاء وطبقات الأصفیاء" حافظ أبو نعیم اصفهانی.

میمون بن مهران رحمه الله فرمود: «اگر یک درهم را در زمان حیاتم صدقه دهم، آنرا بیشتر از آن دوست دارم که صد درهم را بعد از مرگم برایم صدقه دهند».

 

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.