کفریات و شرکیات موجود در قصیده ی بردیه
کفریات و شرکیات موجود در قصیده ی بردیه موضوع: مهتدون (هدایت شدگان) تاریخ انتشار: 2017-09-23 | بازدید: 604

کفریات و شرکیات موجود در قصیده ی بردیه

 

یکی از قصائد معروف اهل تصوف که در مراسم مولودی خوانده می‌شود قصیده ی بردیه است؛ این قصیده از شاعر معروف صوفی مسلک بوصیری است که او را به امام بوصیری معروف کرده­اند. حال چند بیت از این قصیده را می­آوریم تا مردم بدانند که در مراسمات خود چه خطری را زمزمه می­کنند:

 

1ـ یا أکرم الخلق ما لی من ألوذ به سواک عند حلول الحادث العمم.

شاعر، خطاب به رسول الله صلی الله علیه و سلم می­گوید: ای بزرگوارترین فرد در میان مخلوقات، به هنگام سختی­ها و دشتواری­های زندگی، جز تو کسی را ندارم که به او پناه ببرم.

این گفته، شرک اکبر است و گویندۀ آن در صورتی که به شرک بودن آن آگاهی داشته باشد، توبه نکرده و پشیمان نشود، به ابدی در جهنم خواهد ماند. الله تعالی می‌فرماید: (وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّـهِ مَا لَا یَنْفَعُکَ وَلَا یَضُرُّکَ ۖ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّکَ إِذًا مِنَ الظَّالِمِینَ)[1]؛ «و به جای الله کس و چیزی را پرستش مکن و به فریاد مخوان که به تو نه سودی می­رسانند و نه زیانی، اگر چنین کنی (دعا و فریاد خود را متوجه مخلوق سازی) از ستمکاران (مشرکین) خواهی شد.» و رسول الله صلی الله علیه و سلم می­فرمایند:«مَنْ مَاتَ وَهْوَ یَدْعُو مِنْ دُونِ اللَّهِ نِدًّا دَخَلَ النَّارَ وَقُلْتُ أَنَا مَنْ مَاتَ وَهْوَ لَا یَدْعُو لِلَّهِ نِدًّا دَخَلَ الْجَنَّةَ»[2] ؛ «کسی که در زندگی از غیر الله تعالی یاری و کمک بخواهد، پس از مرگ داخل جهنم خواهد شد. و (من ابن مسعود می­گویم): کسی که بمیرد و با الله شریکی قرار نداده باشد، وارد بهشت می­شود.»

 

2ـ فأنّ من جودک الدنیا و ضرّتهاومن علومک علم اللوح و القلم.

شاعر ادعا می­کند که به وجود آمدن جهان هستی، از بخشش پیامبر است و علم لوح و قلم نیز بخشی از معلومات اوست، در حالی که الله تعالی می­فرماید: (وَإِنَّ لَنَا لَلْآخِرَةَ وَالْأُولَیٰ)[3]؛ «و قطعاً آخرت و دنیا همه از آن ماست». پس دنیا و قیامت ملک و خلق الله تعالی است و رسول الله صلی الله علیه و سلم هیچ تصرفی در آن نداشته و کسی جز الله تعالی نیز بر علم لوح و قلم مطلع نیست و این بیت نهایت غلو و زیاده­روی در مقام و منزلت پیامبر است در حالیکه خود رسول الله صلی الله علیه و سلم می­فرمایند: «لَا تُطْرُونِی کَمَا أَطْرَتْ النَّصَارَی ابْنَ مَرْیَمَ فَإِنَّمَا أَنَا عَبْدُهُ فَقُولُوا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ»:[4] «در شأن و منزلت من زیاده­روی نکنید همچنان­که قوم مسیح، در حق عیسی پسر مریم مبالغه و زیاده­روی کردند، من بندۀ پروردگارم؛ پس بگویید (محمد) بنده و فرستادۀ الله».

3ـ ماسامنی الدهر ضیما واستجرت به الا و نلت جوارا منه لم یضم.

مفهوم این بیت این است که هرگاه به مرض یا دردی مبتلا گشته و به پیامبر پناه برده باشم، حتماً شفا یافته­ام. در حالی که الله تعالی از زبان پیامبر خود ابراهیم علیه السلام می­فرماید: (وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ)[5]؛ «و هنگامی که بیمار شوم اوست که مرا شفا می­ دهد.» و همچنین می ­فرماید: ( وَإِنْ یَمْسَسْکَ اللَّـهُ بِضُرٍّ فَلَا کَاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ)[6]؛ «اگر الله زیانی به تو برساند هیچ­کس جز او نمی­تواند آن را برطرف سازد». همچنین رسول الله صلی الله علیه و سلم می­فرماید: «إِذَا سَأَلْتَ فَاسْأَلْ اللَّهَ وَإِذَا اسْتَعَنْتَ فَاسْتَعِنْ بِاللَّهِ»:[7] «هرگاه چیزی خواستی از الله تعالی بخواه و هرگاه یاری جستی از او یاری بجوی».

4ـ فأنّ لی ذمّة منه بتسمیتی محمدا و هو اوفی الخلق بالذّمم.

شاعر ادعا می­کند همین که اسمش محمد و هم نام پیامبر است از آتش جهنم در امان است. وی این عهد و پیمان را از چه کسی دریافت کرده؟ در حالی که بسیاری از انسان­های فاسق، فاجر، ظالم، خون­خوار و حتی کمونیست نیز محمد نام دارند در حالی که رسول الله صلی الله علیه و سلم به دختر بزرگوار خود می­فرماید: «سَلِینِی مَا شِئْتِ مِنْ مَالِی لَا أُغْنِی عَنْکِ مِنْ اللَّهِ شَیْئًا»:[8] «از ثروتم هر چه می­خواهی طلب کن، اما نزد خدا نمی­توانم کاری برایت انجام دهم».

5ـ لعلّ رحمة ربّی حین یقسمهاتأتی علی حسب العصیان فی القسم.

شاعر امیدوار است ملاک و معیار دست­یابی به بیشترین اندازه از رحمت الله هنگام تقسیم نزول از جانب پروردگار، گنه­باری بیشتر باشد و هرکس بیشتر گناه کرده باشد، بیشترین رحمت را دریافت کند. در حالی که الله تعالی می­فرماید: (إِنَّ رَحْمَتَ اللَّـهِ قَرِیبٌ مِنَ الْمُحْسِنِینَ)؛[9] «بی گمان رحمت یزدان به نیکوکاران نزدیکاست».

و نیز می فرماید: (وَرَحْمَتِی وَسِعَتْ کُلَّ شَیْءٍ ۚفَسَأَکْتُبُهَا لِلَّذِینَ یَتَّقُونَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاةَ وَالَّذِینَ هُمْ بِآیَاتِنَا یُؤْمِنُونَ)[10]؛ «و رحمت من همه چیز را در برگرفته، پس آن را برای کسانی مقرر خواهم داشت که پرهیزگاری کرده و زکات را پرداخته و به آیات ما ایمان بیاورند».

6ـ و کیف تدعوا الی الدنیا ضرورة من لولاه لم تخرج الدنیا من العدم[11].

شاعر خیال می­کند که اگر بخاطر پیامبر نبود، دنیا بوجود نمی­آمد، در حالی که خود پیامبر یکی از افراد جامعۀ انسانی است و بنا به شهادت قرآن، جن و انس، برای عبادت آفریده شده­اند: (وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ)[12]؛ «من جن و انس را جز برای عبادت نیافریده ام». (وَاعْبُدْ رَبَّکَ حَتَّیٰ یَأْتِیَکَ الْیَقِینُ)[13]. «و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ به سراغ تو می‌آید.(پس ثابت شد که نه تنها دنیا بخاطر پیامبر خلق نشده، بلکه شخص رسول الله صلی الله علیه و سلم نیز برای عبادت پروردگار خود آفریده شده است.)»

7ـ أقسمت بالقمر المنشق ان له من قلبه نسبة مبرورة القسم.

شاعر در این بیت به ماه که به وسیلۀ معجزۀ پیامبر دو نیم شد، سوگند یاد می­کند در حالی که رسول الله صلی الله علیه و سلم می­فرماید: «مَنْ حَلَفَ بِغَیْرِ اللَّهِ فَقَدْ أَشْرَکَ»:[14] «هرکس که به غیر الله تعالی سوگند یاد کند، مرتکب شرک شده است». (البته باید توجه داشت که سوگند بغیر الله تعالی همانند ریاء و سمعه، شرک اصغر است و انسان را از اسلام خارج نمی­کند)

8ـ لو ناسبت قدره آیاته عظما أحیا اسمه حین یدعی دارس الرّمم.

شاعر در این­جا مثل این­که از الله تعالی ایراد گرفته و احساس می­کند که قدر و منزلت پیامبر بسیار بیشتر از معجزات اوست و بایستی هنگام شنیدن نام پیامبر، مرده زنده می­شد، در حالی که الله تعالی آگاه­تر از هرکس به مقام پیامبران است و به هر کدام از آن­ها معجزۀ مخصوصی، مناسب احوال او عطا فرموده است.

(یکی از دروغ­های شاخ­داری که در میان مردم منتشر کرده­اند، این است که گویا صاحب این اشعار به نوعی مرض پوستی مبتلا بوده و مردم از وی بیزار و متنفر شده بودند، پیامبر را در خواب دیده و عبای وی را پوشیده و این اشعار را برای او بازگو کرده و به تأیید پیامبر رسیده و حتی نصفی از یک بیت آن را پیامبر برایش سروده است. بدین شیوه که شاعر در حضور پیامبر گفته: «مولای صلّ وسلّم دائما ابدا» و پیامبر نیز نصف دیگر را کامل کرده و فرموده: «علی حبیبک خیرالخلق کلّهم» زمانی که از خواب بیدار شده مریضیش شفا یافته و به همین علت قصیدۀ خود را بنام برده یا برئه نام­گذاری کرده است.

پناه بر الله از این دروغ و افترای خطرناک. ما در حدیث صحیح می­بینیم که فردی در محضر مبارک پیامبر و خطاب به ایشان گفت: «ما شاء الله و شئت»: «هر چه الله تعالی و تو اراده کنی.» رسول الله صلی الله علیه و سلم ر در جواب فرمودند: «أجعلتنی لله ندا قل ما شاء الله وحده»:[15] «آیا مرا شریک الله قرار می­­هی؟ فقط بگو هر چه الله تعالی اراده کند.» رسول الله صلی الله علیه و سلم این کلمه را تحمل نکرده چگونه این اشعار مملو از شرک و کفر را تأیید می­فرماید؟

منبع: تصوف در ترازوی قرآن و سنت، تألیف: شیخ محمد بن جمیل زینو (استاد و مدرس دارالحدیث مکه مکرمه)، مترجم:عبدالرحمن حسین پور.

 

 

[1] ـ یونس: 106.

[2] ـ رواه البخاری

[3] ـ لیل:13.

[4]- به روایت بخاری

[5] ـ شعراء:80.

[6] ـ انعام:17.

[7]-به روایت ترمذی و گفته است: حسن صحیح

[8]- به روایت بخاری

[9] ـ اعراف:56.

[10] ـ اعراف:156.

[11]- اشاره به حدیث «لولاک لما خلقت الافلاک» دارد که موضوع است. (مصحح)

[12] ـ ذاریات:56.

[13] ـ حجر:99.

[14]- به روایت امام احمد

[15]- به روایت نسائی

 

 

    منبع: تصوف در ترازوی قرآن و سنت

 

نصیحت و حکمت

قال عمر رضی الله عنه: «إن الناس لیؤدون إلی الإمام ما أدی الإمام إلی الله، وإن الإمام إذا رتع رتعت الرعیة». "موسوعة فقه عمر بن الخطاب" د. محمد قلعجی؛ ص 146.‏

امیرالمؤمنین عمر بن خطاب رضی الله عنه فرمودند: «مردم به همان اندازه از رهبر و پیشوای خود حرف شنوی خواهند داشت که او از خدای خود داشته باشد و اگر حاکم رفاه طلب باشد، رعیت نیز رفاه طلب خواهد شد».

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.