اعجاز قرآن در اخترشناسی (7) :جهان در حال گسترش
اعجاز قرآن در اخترشناسی (7) :جهان در حال گسترش موضوع: قرآن تاریخ انتشار: 2017-11-11 | بازدید: 97

بسم الله الرحمن الرحیم

اعجاز قرآن در اخترشناسی (7)  :جهان در حال گسترش

 

در سال 1925 یک اخترشناس آمریکایی به نام ادوین هابل[1]، مدارک و شواهدی را در مورد این که تمام کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند، به دست آورد که اشاره به گسترش جهان دارد. هم ‌اکنون گسترش جهان یک حقیقت علمی ثابت شده است، این همان چیزی است که قرآن در رابطه با آفرینش کیهان بیان می ‌کند: {وَالسَّمَاءَ بَنَیْنَاهَا بِأَیْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ}[2] ترجمه: «ما آسمان را با قدرت بنا ساخته ‌ایم و همواره آن را وسعت می ‌بخشیم».

واژه ‌ی عربی «موسعون» اینگونه ترجمه شده است: "همواره آن را وسعت می ‌بخشیم" و به گسترش وسعت کیهان اشاره دارد. استیون هاوکینگ[3] در کتاب خود تاریخ مختصر زمان[4] می‌ گوید: «کشف این که جهان، در حال گسترش است، یکی از انقلاب‌ های بزرگ فکری قرن بیستم بوده است».

قرآن گسترش کیهان را حتی قبل از زمانی که بشر موفق به ساخت تلسکوپ شود، بیان کرده است. ممکن است کسی بگوید که وجود این حقایق اخترشناسی در قرآن امری عادی است، چون اعراب در زمینه‌ ی اخترشناسی بسیار پیشرفته بوده‌ اند. در حقیقت آنان در اقرار کردن به تفوق اعراب در زمینه‌ ی اخترشناسی صادق ‌اند. اما باید بدانند که قرآن، قرن‌ ها قبل از تفوق اعراب در زمینه ‌ی اخترشناسی نازل شده است. به علاوه بسیاری از حقایق علمی که پیشتر ذکر شده است، همانند منشأ کیهان و پیدایش آن به وسیله‌ ی مهبانگ حتی در اوج پیشرفت ‌های علمی اعراب نیز برای آنان ناشناخته بوده است. پس حقایق علمی ذکر شده در قرآن به دلیل پیشرفت اعراب در زمینه ‌ی اخترشناسی نبوده و در حقیقت عکس این مطلب، صادق است، یعنی پیشرفت اعراب در اخترشناسی به این دلیل بوده است که اخترشناسی در قرآن از جایگاه ویژه ‌ای برخوردار است.

 

 

 

 

برگرفته از کتاب: قرآن و علوم نوبنیان

مؤلف: دکتر ذاکر نایک

مترجم: انس محمودی

با اندکی تصرف

 

 


[1]-Edwin Hubble

[2] ذاریات: 47

[3]-Stephen Hawking

[4]-A Brief History of Time

 

 

    منبع: برگرفته از کتاب: قرآن و علوم نوبنیان

 

نصیحت و حکمت

قال ميمون بن مهران: «إن العبد إذا أذنب ذنباً نكت في قلبه بذلك الذنب نكتة سوداء، فإن تاب محيت من قلبه فترى قلب المؤمن مجلي مثل المرآة، ما يأتيه الشيطان من ناحية إلا أبصره، وأما الذي يتتابع في الذنوب فإنه كلما أذنب ذنباً نكت في قلبه نكتة سوداء، فلا يزال ينكت في قلبه حتى يسود قلبه، ولا يبصر الشيطان من حيث يأتيه»."حلية الأولياء وطبقات الأصفياء" حافظ أبو نعيم اصفهاني.

ميمون بن مهران فرمود: «هرگاه بنده اي گناهي را مرتکب شود نقطه سياهي بر قلبش پديدار مي شود، ولي هرگاه توبه کرد آن نقطه سياه از قلبش پاک مي شود، پس قلب مؤمن مانند آينه روشن است، و شيطان (براي فريفتن او) جز با زير نظر گرفتن وي (و حيله) سراغش نمي آيد. اما آنکس که مدام در حال گناه است با هر گناهي که انجام مي دهد نقطه ي سياهي بر قلبش پديدار مي شود تا آنکه قلبش کاملا سياه مي گردد، و شيطان هرگاه سراغش برود نيازي به فريب و زير نظر گرفتنش ندارد».

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.