صورتهای مختلف غلو در مورد رسول الله صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ
صورتهای مختلف غلو در مورد رسول الله صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ موضوع: توحید تاریخ انتشار: 2013-07-12 | بازدید: 822

در حدیثی منتسب به پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ خواندم: کسی که اسمش محمد است او را نزنید و به او بد نگویید. لطفاً توضیح دهید این روایت صحیح است یا خیر؟

 

الحمدلله،

این حدیث ساختگی است و دروغی بیش نیست که به نام پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ گفته شده است و در کتاب های حدیث هیچ اصل و سندی ندارد و از جمله دروغ هایی است که دراین مورد ساخته شده اند، مثل این گفتار: کسی که نامش محمد باشد با پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ عهد و پیمانی دارد امید است پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ او را به بهشت ببرد. یا مانند این گفتار: کسی که نامش محمد باشد منزلش چنین و چنان خواهد بود. همه این گفته ها مبنای درستی ندارند، مهم اطاعت از پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ است نه نامگذاری به اسمش، چه بسیار کسانی هستند که محمد نام دارند در حالی که افرادی خبیث و بد کردارمی باشند، زیرا  از دستورات رسول الله صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ اطاعت ننموده اند، نامگذاری سبب پاکی انسانها نمی باشد، بلکه تقوا و عمل صالح یگانه راه پاکی است، شخص کافر و یا فاسق تنها به نامگذاری شدن به «احمد و محمد و ابو القاسم» اهل نجات نمی شود مگر اینکه خلق و خوی محمدی به خود گرفته و راه تقوا و خدا ترسی در پیش بگیرد و خویشتن را ملتزم به شریعتی نماید که پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ از جانب الله تعالی مأمور به تبلیغ آن بوده است.

جناب آقای بوصیری در قصیده ی ( بردیه) گفته:

 [ فإن لی ذِمَّةً منهُ بِتَسمِیَتی                                      محمداً و هو أوف الخلق بالذِّمَم]

[چون نامم محمد است با پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ عهد و پیمانی دارم و بدانید که پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ در امر وفای به عهد و پیمان از همه با وفاتر است.]

 به آقای بو صیری می گوییم که: شما سخت در اشتباه هستید، و بالاتر از اشتباه بوصیری، اشتباه کسی است که گفته است:

[ یا أکرمَ الخَلقِ ما لی من ألوذُ بِهِ                              سِواکَ عند حلولِ الحادثِ العِمَمِ]

[إن لم تکن فی معادی آخذا بیدی                                 فضلاً و إلا فقل یا زلة القدم]

[ فإن من جودک الدنیا و ذرتها                               و من علومک علماً اللوح و القلم]

 ای گرامی ترین آفریدها! آنگاه که همه ی مصیبت ها سرازیر شوند جز تو به چه کسی پناه ببرم، چنانچه در قیامت از روی فضل و مهربانی مرا دستگیری ننمایی قدم هایم بلغزد، دنیا و آخرت از سخاوت تو هستند، آنچه در لوح محفوظ نگارش یافته از دانسته های تو است.

گوینده ی این اشعار بجای پناه بردن به الله به پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ پناه برده است و معتقد است که اگر در قیامت پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ او را دستگیری نکند هلاک می شود و فراموش کرده است که مالک ضرر و نفع فقط الله است. تنها او است که فرمانبرداران و اولیا را از عذاب آخرت رهایی می بخشد؛ این گوینده معتقد است که: مالک دنیا و آخرت پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ است که آن را سخاوت نموده، به نظر ایشان پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ عالم الغیب است و از علم لوح و قلم با خبر است. این نوع افکار از بدترین غلو و در ردیف کفر صریح هستند، کسی که با چنین افکار و اعتقاداتی بمیرد بر کفر و ضلالت مرده است، بر مسلمانان واجب است از غلو و افراط بپرهیزند و فریب گفته های صاحب قصیده بردیه را نخورند.

 

( شیخ ابن باز- مجموع فتاوی و مقالات متنوعة- 6/370 ،371 )

IslamPP.Com

 

 

 

    منبع: کتاب فتاوی علماء البلد الحرام

 

نصیحت و حکمت

قال الحسن: «ضحک المؤمن غفلة من قلبه». وقال: «کثرة الضحک تمیت القلب».

امام حسن بصری رحمه الله فرمودند: «خنده ی (زیاد) مؤمن، غفلتی از قلبش است».

و فرمود: «خنده ی زیاد قلب را می میراند».

الحلیة الأولیاء؛ أبی نعیم اصفهانی

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.