اعلامیه ی «هیأت علمای عالی رتبه» پیرامون خطر تکفیر و عملیات انفجاری و انتحاری
اعلامیه ی «هیأت علمای عالی رتبه» پیرامون خطر تکفیر و عملیات انفجاری و انتحاری موضوع: توحید تاریخ انتشار: 2013-07-12 | بازدید: 790

اعلامیه ی «هیأت علمای عالی رتبه» پیرامون خطر تکفیر و عملیات انفجاری و انتحاری و پیامدهای ناگوار آن تا مرز ریختن خون انسانها و تخریب منازل و مراکز فعالیتهای تجاری و خدماتی و فرهنگی وغیره...

 

                                   بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد لله، والصلاۀ و السلام علی رسول الله، و علی آله وصحبه ومن اهتدی بهداه، اما بعد:

مجلس هیأت علمای عالی رتبه در چهل و نهمین نشست خود در مورخه 2/4/1419 هجری در شهر طائف اعلامیه ای صادر نمود در مورد خطر تکفیر افراد وعملیات بمب گذاری و انفجار، و پیامدهای ناگوار آن که منجر به کشته شدن انسانهای بی گناه، تخریب مراکز شهری و منازل، به هدر رفتن اموال عمومی و ایجاد فضای رعب و وحشت، و به خطر انداختن امنیت جامعه می شود، با توجه به اهمیت موضوع، مجلس علما تصمیم گرفت تا از روی خیرخواهی و نصیحت برای مردم و بیان حکم الهی و انجام وظیفه وتبیین حکم شرعی برای کسانی که امر بر آنان مشتبه شده است، رأی خود را در چند بند صادر نماید:

1- تکفیر مانند حلال و حرام و واجب، حکمی شرعی است و صدور آن به الله و رسولش برمی گردد( یعنی باید مستند به دلیل شرعی باشد) این گونه نیست که هرگاه در موردی واژه ی کفر به کار رفته باشد، منظور از آن کفرِ اکبر و خروج از دین باشد.

با توجه به این اصل که بازگشت حکم تکفیر به الله و رسول است ما اجازه داریم حکم تکفیر را فقط در مورد کسانی صادر کنیم که آیات قرآن و احادیث پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ  به صورت واضح بر آن دلالت دارند، به محض گمان و شبهه نمی توان افراد را تکفیر نمود؛ زیرا بر تکفیر، احکام مهمی اجرا می شود. در بحث حدود و قصاص با وجود شبهه حکم شرعی لغو می شود، درصورتی که احکامی که بر حدود مترتب می شوند کمتر از احکام مترتب بر تکفیر است، بنابر این در صورت وجود شبهه از باب اَولی حکم تکفیر صادر نمی شود، از همین جهت است که رسول الله صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّم  از تکفیر مسلمانان برحذر داشته است، و فرموده:« أَیُّمَا رَجُلٍ قَالَ لِأَخِیهِ یَا کَافِرُ فَقَدْ بَاءَ بِهَا أَحَدُهُمَا ، وَ إِنْ کَانَ کَمَا قَالَ وَإِلَّا رَجَعَتْ عَلَیْهِ » بخاری(6104) مسلم (60)

( هرکسی به برادر مسلمانش بگوید: ای کافر، این گفته بریکی از آن دو برمی گردد، چنانچه گفته اش به جا باشد (حکم صادره وارد است) اما اگر کفر را به غیر موردش نسبت دهد، خودش کافر می شود).

چه بسا که در مواردی می توان از قرآن وسنت حکم تکفیر را برداشت نمود اما به دلیل وجود یکی از موانع کفر،نمی توان حکم تکفیر را برای افراد صادر کرد.

باید توجه داشت که حکم تکفیر مانند بقیه ی احکام، زمانی قابل اجرا است که اسباب، شروط و انتفای موانع، کامل باشند؛ به عنوان مثال: یکی از اسباب ارث، قرابت است اما درصورت وجود مانع، مانند اختلاف دین، حکم ارث لغو می شود. به مثالی دیگر توجه کنید: چنانچه شخص مؤمنی را با اجبار واکراه وادار به کفر کنند، کافر نمی شود؛ زیرا اسباب و شرایط کامل نیست. در مواردی انسان از شدت خوشحالی یا ناراحتی کلمه ی کفر را بر زبان می آورد، اما کافر نمی شود؛ زیرا قصد و اراده ای نداشته است. آنگونه که در داستان شخصی که در صحیح مسلم روایت شده آمده است؛ ایشان گفت:« اللَّهُمَّ أَنْتَ عَبْدِی وَأَنَا رَبُّکَ أَخْطَأَ مِنْ شِدَّةِ الْفَرَحِ» مسلم (2747).

 ( بار الها! تو بنده من ومن رب تو هستم؛ ایشان از شدت خوشحالی کلمات را جابجا و اشتباه بر زبان آوردند).

شتاب زدگی و عجله در صدور حکم تکفیر پیامدهای ناگواری دربر خواهد داشت از جمله: حلال شمردن خون و مال، محرومیت از ارث، فسخ نکاح، و کلیه مواردی که بر یک مرتد اجرا می شوند، پس در قضیه ای با این اهمیت چگونه مومن اجازه دارد با کوچکترین شبهه ای اظهار نظر نموده و اقدام نماید، حال اگر لبه ی تیز تکفیر متوجه حکام مسلمین شود خطرش چندین برابر بیشتر است؛ زیرا مردم علیه آنان خروج نموده و از فرمان حاکم سرپیچی می کنند، هرج ومرج و بی نظمی همه جا را فرا گرفته، قتل و کشتار و فساد همه شهرها و شهروندان را فرا می گیرد، از همین رو، پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّم  از پیمان شکنی با حکام اسلامی و خروج علیه آنان منع نموده است و در حدیثی می فرماید:« وَأَنْ لَا نُنَازِعَ الْأَمْرَ أَهْلَهُ إِلَّا أَنْ تَرَوْا کُفْرًا بَوَاحًا عِنْدَکُمْ فِیهِ مِنْ اللَّهِ بُرْهَانٌ» بخاری(7056) مسلم(1709).

( نباید با والیان و حکام، به خاطر حکومت، درگیر شویم مگر زمانی که کفر آشکاری را دیدید و برای آن از جانب الله تعالی دلیل و برهانی داشتید. (در این صورت می توانید مخالفت کنید)

قید« إِلَّا أَنْ تَرَوْا » بیانگر این مفهوم است که به مجرد گمان و شایعه، نمی توانید علیه ولی امر مسلمین خروج نمایید.

قید« کُفْرًا » مبین این مورد است که در صورت مشاهده ی فسق و گناهان کبیره مانند: ظلم و شرابخواری و قمار بازی، معاملات حرام، باز هم خروج جایز نیست.

قید« بَوَاحًا » یعنی کفری که صریح و آشکار باشد بنا براین با کفر غیر صریح و غیر آشکار، خروج جایز نیست.

قید« عِنْدَکُمْ فِیهِ مِنْ اللَّهِ بُرْهَانٌ » جهت اقدام علیه حکومت باید دلایل کافی موجود باشد که صحیح الثبوت و صریح الدلالۀ باشند، بنابراین دلیلی که سندش ضعیف یا در دلالتش پیچیدگی و ابهام باشد کافی نیست.

قید« مِنْ اللَّهِ » بیانگر این مطلب است که گفته ی هیچ فردی از علما هرچند که دارای مقام علمی بوده و مورد اعتماد باشد بدون دلیل صریح و صحیح از کتاب الله و سنت رسول الله صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّم، معتبر نیست. ( زیرا فتوای عالِم، زمانی ضمانت اجرایی پیدا می کند که مستند به دلایل شرعی باشد).

این حدیث با این پنج قید، بیانگر اهمیت موضوع و پیامدهای ناشی از صدور حکم تکفیر و خروج علیه حکام است.

خلاصه مطلب این که: شتاب زدگی و عجله در صدور حکم تکفیر مسئله ای خطرناک است؛ زیرا الله تعالی می فرماید:« قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّیَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالإثْمَ وَالْبَغْیَ بِغَیْرِ الْحَقِّ وَأَنْ تُشْرِکُوا بِاللَّهِ مَا لَمْ یُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَأَنْ تَقُولُوا عَلَی اللَّهِ مَا لا تَعْلَمُونَ (٣٣)» [اعراف:33]

( بگو الله تنها اعمال زشت را، چه آشکار باشد چه پنهان، حرام کرده است و(همچنین) گناه و ستم بدون حق، و اینکه چیزی را که الله تعالی دلیلی برای آن نازل نکرده شریک او قرار دهید، و به الله مطلبی نسبت دهید که نمی دانید).

2- پیامدهایی که این طرز فکر اشتباه به دنبال خواهد داشت و منجر به حلال شمردن خون انسانها، هتک حرمت آبرو و حیثیت افراد، سلب اموال شخصی و دولتی، منفجر کردن منازل و ماشینها، تخریب مراکز خدماتی، خواهد شد که همه ی این امور به اجماع مسلمانان حرام هستند؛ زیرا این امور منجر به تجاوز به جان و مال مردم و سلب آسایش و امنیت عمومی و ایجاد ناامنی اقتصادی و تجاوز به مصالح عمومی می شود که نیاز  روز مره ی مردم در زندگی است.

دین اسلام مال و جان و آبروی مسلمانان را محترم شمرده است وتجاوز به هر کدام از آن را به شدت حرام شمرده است.

پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّم در حجۀ الوداع و در آخرین سفارشاتش به امت چنین خطاب فرمودند:« فَإِنَّ دِمَاءَکُمْ وَأَمْوَالَکُمْ عَلَیْکُمْ حَرَامٌ کَحُرْمَةِ یَوْمِکُمْ هَذَا فِی شَهْرِکُمْ هَذَا فِی بَلَدِکُمْ هَذَا إِلَی یَوْمِ تَلْقَوْنَ رَبَّکُمْ أَلَا هَلْ بَلَّغْتُ قَالُوا نَعَمْ قَالَ اللَّهُمَّ اشْهَدْ ». بخاری (105،67) مسلم (1679،1218 ).

(همانا مال و جان شما مانند این روز و این ماه و این سرزمین، محترم هستند وکسی حق ندارد که به ناحق، حرمت مال و جان برادر مسلمان خود را پایمال کند. (سپس پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّم فرمود:)آیا دین را به شما رساندم؟ بار الها! تو گواه باش( که دین تو را به مردم رساندم).

پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّم فرموده است :« کُلُّ الْمُسْلِمِ عَلَی الْمُسْلِمِ حَرَامٌ دَمُهُ وَمَالُهُ وَعِرْضُهُ » مسلم (2564)

(تعرض به جان و مال و ناموس هر مسلمان بر مسلمان دیگر حرام است).

پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّم فرموده است:« اتَّقُوا الظُّلْمَ فَإِنَّ الظُّلْمَ ظُلُمَاتٌ یَوْمَ الْقِیَامَةِ » مسلم (2578)

 ( از ظلم بپرهیزید، همانا ظلم  سبب تاریکی ها در روز قیامت است).

الله تعالی برای آدمکشانی که بدون حق و حساب دست به قتل و کشتار می زنند سخت ترین عذاب را در نظر گرقته است، و در مورد مقتولی که مؤمن است فرموده:« وَمَنْ یَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِیهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَیْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظِیمًا (٩٣) »[نساء:93]             

     ( هرکس مومنی را عمداً به قتل برساند جزای او جهنم است که در آن ماندگار می شود الله بر او غضبناک شده و او را لعنت می کند و برای او عذاب بزرگی مهیا نموده است).

در حق کافر ذمی فرموده است:« وَإِنْ کَانَ مِنْ قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُمْ مِیثَاقٌ فَدِیَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلَی أَهْلِهِ وَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ »[نساء:92]

 

( و اگر مقتول از زمره قومی بود که (کافر بودند و) میان شما و ایشان پیمانی برقرار بود ( همچون اهل ذمه و هم پیمانان مسلمانان ) پرداخت خون بها به کسان مقتول و آزاد کردن برده ی مؤمنی دیه او است.

مادامی که کافر ذمی از روی خطا و اشتباه کشته شود بر قاتل خونبها و کفاره لازم است، چگونه است زمانی که شخصی از روی عمد کافر ذمی ای را بکشد؟! طبیعی است که جرم و گناهش به مراتب بیشتر است.

در روایت صحیح از رسول خدا صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ نقل شده است که ایشان فرمودند:« مَنْ قَتَلَ مُعَاهَدًا لَمْ یَرِحْ رَائِحَةَ الْجَنَّةِ وَإِنَّ رِیحَهَا تُوجَدُ مِنْ مَسِیرَةِ أَرْبَعِینَ عَامًا». بخاری (6914،3166)  

(هر کس فرد معاهدی؛ کافری که با مسلمانان عهد و پیمان بسته است، را بکشد، بوی بهشت به مشامش نمی رسد، حال آنکه که بوی بهشت از مسافت چهل سال راه، به مشام می رسد).

3- با توجه به رأی نهایی«مجلس هیئت علمای عالی رتبه» در رابطه با موضوع تکفیر مسلمانان بدون دلیل از قرآن و سنت، و پیامدهای ناگوارآن، برای تمام جهانیان اعلام می دارد آنچه که امروزه در بعضی از شهرها از قتل و کشتار و انفجار منازل، ماشینها و املاک خصوصی و دولتی و تخریب مراکز خدماتی اتفاق می افتد، عملی ضد اسلامی و جرمی نابخشودنی است، اسلام از چنین اعمالی بیزار است، مسلمانان چنین اعمالی را به شدت محکوم می کنند، این کارها توسط افرادی منحرف و گمراه صورت می گیرند که خود آنان باید پاسخگوی جنایت هایشان باشند و مجازات گردند، به هیچ عنوان آنچه توسط این جانیان صورت می گیرد به حساب اسلام و مسلمانان ملتزم به کتاب و سنت و متمسک به شریعت اسلام نیست؛ زیرا دین اسلام و فطرت بشری از چنین کارهایی بیزار است.

بنابر این آیات قرآن و احادیث رسول الله صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ با قاطعیت آن را حرام می داند و از هر نوع همراهی و همکاری با این افراد برحذر می دارد.

الله تعالی می فرماید: « وَمِنَ النَّاسِ مَنْ یُعْجِبُکَ قَوْلُهُ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَیُشْهِدُ اللَّهَ عَلَی مَا فِی قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ (٢٠٤)وَإِذَا تَوَلَّی سَعَی فِی الأرْضِ لِیُفْسِدَ فِیهَا وَیُهْلِکَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لا یُحِبُّ الْفَسَادَ (٢٠٥)وَإِذَا قِیلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالإثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ (٢٠٦)»

[بقره:204-206]

 ( در میان مردم کسی یافته می شود که سخن او در زندگی دنیا، تو را به شگفت می اندازد و الله را بر آنچه در دل خود دارد گواه می گیرد و حال آنکه او سرسخت ترین دشمنان است، و هنگامی که پشت می کند و می رود ( و یا در دنیا به ریاست و حکومتی می رسد) در زمین به تلاش می افتد تا درآن فساد و تباهی ورزد و زرع ونسل ( انسانها و حیوانات) را نابود کند و الله تعالی فساد و تباهی را دوست نمی دارد، و هنگامیکه به او گفته می شود: از الله بترس ( و به جای افساد اصلاح کن) عظمت و تکبر او را فرا می گیرد و( غرور) گناه ( او را به بزهکاری وادار) می کند، پس دوزخ او را بسنده است و بد جایگاهی است).

همه مسلمانان هر جا که باشند بایستی همدیگر را به تمسک به حق سفارش کنند، نسبت به همدیگر خیرخواه باشند، در راه نیکی و پرهیزگاری همدیگر را یاری و پشتیبانی نمایند، و با سخنان استوار و بجا و اندرزهای نیکو و زیبا امر به معروف و نهی از منکر نمایند و با همدیگر به شیوه ی هر چه نیکوتر و طریقی بهتر استدلال و مناظره کنند، آن گونه که الله تعالی فرموده است: « وَتَعَاوَنُوا عَلَی الْبِرِّ وَالتَّقْوَی وَلا تَعَاوَنُوا عَلَی الإثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ » [مائده:2]

 ( در راه نیکی و پرهیز گاری با هم همکاری کنید و(هرگز) در راه گناه و تعدی همکاری ننمایید و از الله تعالی بپرهیزید که مجازاتش شدید است).

و الله تعالی فرموده است:« وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاءُ بَعْضٍ یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَیَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَیُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاةَ وَیُطِیعُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِکَ سَیَرْحَمُهُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ عَزِیزٌ حَکِیمٌ (٧١) » [توبه:71]

( مردان و زنان با ایمان ولی( ویار ویاور) یکدیگرند، امر به معروف و نهی از منکر می کنند، و نماز را برپا می دارند، و زکات را می پردازند، و الله و رسولش را اطاعت می نمایند، الله تعالی به زودی آنها را مورد رحمت خویش قرار می دهد. الله توانا و حکیم است)

الله تعالی فرموده است:« وَالْعَصْرِ (١)إِنَّ الإنْسَانَ لَفِی خُسْرٍ (٢)إِلا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ (٣)» [العصر:1-3] 

  ( به عصر سوگند، که انسانها همه در زیانند، مگر کسانی که ایمان آورده، و اعمال صالح انجام داده اند و یکدیگر را به حق سفارش کرده، و یکدیگر را به شکیبایی و استقامت توصیه نموده اند).

پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ فرموده:« الدِّینُ النَّصِیحَةُ قُلْنَا لِمَنْ قَالَ لِلَّهِ وَلِکِتَابِهِ وَلِرَسُولِهِ وَلِأَئِمَّةِ الْمُسْلِمِینَ وَعَامَّتِهِمْ» مسلم (55)

« دین نصیحت و خیر خواهی است) پرسیده شد: برای چه کسانی؟ پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ فرمود: برای الله( بوسیله ی ایمان آوردن به الله، دوستی با دوستان الله و دشمنی با دشمنانش، داشتن اخلاص) و برای قرآن( که کلام الله است، تلاوت و عمل برآن) و برای پیغمبرش( با تصدیق رسالت رسول و پیروی از سنت او) ونصیحت برای پیشوایان مسلمین( فراگیری دین از علما، تکریم و احترام اهل علم) و نصیحت برای عموم مسلمانان( بوسیله ترغیب و تشویق آنان به آنچه که به صلاح دنیا وآخرتشان است).

پیامبر صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ فرموده:« مَثَلُ الْمُؤْمِنِینَ فِی تَوَادِّهِمْ وَتَرَاحُمِهِمْ وَتَعَاطُفِهِمْ مَثَلُ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَکَی مِنْهُ عُضْوٌ تَدَاعَی لَهُ سَائِرُ الْجَسَدِ بِالسَّهَرِ وَالْحُمَّی » بخاری (6011) مسلم (2586)  

( مومنان در شفقت، دوستی و مهربانی با یکدیگر مانند اعضای یک پیکرند که اگر عضوی از آن بدرد آید، سایراعضا بی قرار می گردند و تب می شوند.

آیات و احادیث در این موضوع بسیار هستند.

به اسماء و صفات الله توسل می جوییم تا جنگ و اختلاف و قتل و کشتار را از میان مسلمانان ریشه کن نماید.

 

(هیأت علمای عالی رتبه به ریاست شیخ عبدالعزیز بن باز رحمه الله، مجله ی «بحوث اسلامی». ش56 وص357 ).

IslamPP.Com

 

    منبع: کتاب فتاوی علماء البلد الحرام

 

نصیحت و حکمت

قال رسول الله صلی الله علیه وسلم: «أعجز الناس من عجز عن الدعاء و أبخل الناس من بخل بالسلام». "صحیح الجامع الصغیر" (‏1044).

رسول خدا صلی الله علیه وسلم فرمودند: «عاجزترین مردم کسی است که از دعا کردن عاجز باشد، و بخیل ترین مردم آنکسی است که در سلام کردن بخل بورزد».

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.