چرا خوشبین باشیم؟
چرا خوشبین باشیم؟ موضوع: متفرقه تاریخ انتشار: 2018-07-01 | بازدید: 100

چرا خوشبین باشیم؟

 

بسیاری  از اضطرابات  و نگرانی هایی که زندگی عمومی و شخصی و دینی  و دنیوی  مردم را تحت  تاثیر  قرار می دهند  موجب  افسردگی  و سلب  آرامش  از آنها  می شوند  و چه  بسا مانع  حرکت  آنها  در راستای  تحقق  پیشرفت  های شان شوند.

اما باید به این مطلب توجه نمود که خواسته یا ناخواسته  زندگی دنیوی مملو از امور ناگوار  و ناخوشایند بوده  و خواهد بود  زیرا الله متعال  می فرماید: ( بی تردید  ما انسان  را در داخل رنج  و زحمت آفریدیم)[1]. لذا هیچ فردی را نمی یابید که  از سختی ها و مشکلات  دنیا در امان  باشد:
کل من تلقاه  یشکو  دهره***لیت شعری هذه  الدنیا  لمن؟
یعنی: با هرکه برخورد  می کنی  مصیبتش را برایت  بازگو می کند ای کاش می دانستم  این دنیا  برای کیست؟ ( یعنی کیست که بی درد باشد؟(
اما انسان  ها در برخورد  با این پدیده رفتارهای  متفاوتی نسبت به یکدیگر از خود نشان  می دهند  به گونه  ای که برخی از آنها خود را تسلیم مشکلات و  اسیر رنج ها می کنند و به شخصیتی  راکد  تبدیل  می شوند  که متاسفانه  بسیاری  از مردم چنین وضعیتی را دارا هستند.
اما برخی از آنها با بهره گیری  از اسباب مشروع، گره های مشکلات  را باز  کرده  و بر آنها  فائق می آیند.
یکی از ساده  ترین ابزار، جهت فائق  آمدن بر مشکلات این است که انسان قلب  خویش را مملو از امید صادقانه و  خوش بینی کند  تا تنگی ها و تنگناهای ناشی از مصیبت را بگشاید:
أعلل  النفس  بالآمال أرقبها***ما  أضیق  العیش  لولافسحة الأمل
نفس اندوهگین  خود را با امیدها و آرزوهای- مشروع- وعده  می دهم زیرا  اگر فرجه امید و آرزو در نفس تعبیه نشود زندگی به تنگ ترین شکل خود در می آید.
رسول  الله  صلی  الله  علیه  وسلم  " فأل" یا "سخن امیدبخش" را دوست می داشت زیرا  در صحیح بخاری  و مسلم از طریق  قتادة  و او از أنس رضی  الله  عنه روایت کرده است که رسول  الله  صلی  الله  علیه  وسلم  فرمود: ( یعجبنی  الفأل الصالح)[2] یعنی: ( من فال نیک ( سخن  امید بخش) را دوست می دارم) و جای هیچ شگفتی در این موضوع  نیست زیرا  فال نیک ( سخن و احساس امید بخش) بهترین وسیله  جهت شکافتن و گذشتن از  امواج سیاه دلهره های آینده  مجهول  است به دلیل آنکه چنین احساسی  بشارت  دهنده یک خیر و برانگیزنده  یک امید در انسان می باشد.
رسول  الله  صلی  الله  علیه  وسلم  خوشبین  بودن  را دوست می داشت زیرا خوشبینی ثمره  حسن ظن داشتن  به الله متعال و کمال  علم به رحمت  و بخشایش  او است:
و إنی لأرجوالله  حتی کأننی***أری  بجمیل  الظن  ما الله  صانع
یعنی: من طوری  به الله متعال  امیدوارم  که گویی  با یک صبر نیکو آنچه  را که الله متعال  انجام  خواهد  داد را می بینم.
رسول  الله  صلی  الله  علیه  وسلم  خوش بینی را دوست می داشت زیرا خوش بینی و احساس امید فراخی و گشایش در روح و روان انسان حاصل می کند و دل ها را خرسند می نماید که این امر یکی از اسباب  سعادت و برطرف  کردن اندوه  و ناراحتی ها به شمار می رود  و از مهمترین عوامل در سلامت  روانی و جسمی تلقی  می گردد.
رسول  الله  صلی  الله  علیه  وسلم  خوش بینی را دوست می داشت زیرا  خوش بینی انگیزه  ای جهت فعالیت است و افق های نوئی را پیش روی انسان باز می کند تا بتواند  اهداف  خود را محقق  کند لذا  فال نیک  و امید، نردبانی جهت تحقق  نشاط و درمان سستی و ناتوانی هستند.
و من علقت  نیل الأمانی  همومه***تجشم فی آثارها  المطلب  الوعرا  
یعنی:فردی که اندوه و مشکلاتش او را از رسیدن  به آرزوهایش  باز بدارد گویی راه  رفتن در یک مسیر  سخت  را برای  خودش تحمیل کرده  است.
تاثیرات خوش بینی شامل فرد و جامعه می شود و تنها یک جنبه  از زندگی  انسان  ها را تحت تاثیر  خود  قرار  نمی دهند  بلکه بر   همه  جوانب  آن اثر  می گذارد:
به طور  مثال: خوش بینی  عامل  اصلی  در تصمیم  گیری  های  اقتصادی  به شمار می رود  و به همین  علت است که اقتصاددانان هنگام  سنجش  میزان  فعالیت  جوامع  در امر سرمایه  گذاری،  میزان خوش بینی  مردم  آن جامعه  را در مطالعات  خود لحاظ  می کنند  زیرا  میزان  خوش بینی درصد  رفتارهای  مصرفی  در فرد و جامعه  را مشخص می نماید.
رسول  الله  صلی  الله  علیه  وسلم  خوش بینی را دوست می داشت زیرا انسان با خوش بینی از  اسارت سرخوردگی های ناشی از ناکامی های گذشته و فشارهای حال حاضر خارج می شود و در نتیجه  ترس و هراسش فروکش کرده و امیدش در راستای  تحقق  هدفش مضاعف  می گردد:
إذا  ازدحمت  همومی  فی فؤادی***طلبت  لها  المخارج  بالتمنی  
هرگاه غم و اندوه در سینه  ام متراکم شود آنها را با امید و آرزو  - از دلم- خارج  می کنم.
رسول  الله  صلی  الله  علیه وسلم  خوش بینی را در زندگی خویش ترجمه عملی کرده  بود طوریکه هیچ مشکل و مانعی هرچند بزرگ و سخت، ایشان را  از حرکت  بسوی هدفش  بازنداشت  که در زیر  به چند مورد  از آنها اشاره  می کنیم:
هنگامی رسول الله صلی الله علیه وسلم در مکه  تحت محاصره و انواع  خطرات قرار گرفت، برخی  از صحابه  رضی  الله  عنهم  از وضعیت موجود و شدت بلاها و مصیبت های وارده گلایه کردند  و ایشان  در پاسخ  فرمود: (والله لیتمن الله هذا الأمر، حتی یسیر الراکب من صنعاء إلی حضرموت لا یخاف إلا الله أو الذئب علی غنمه، ولکنکم تستعجلون)[3] یعنی: (سوگند  به الله که الله متعال، این دین را به مقصد می رساند ( در روی زمین تمکین خواهد داد)  تا جاییکه شخص  سواره به تنهایی مسیر  صنعاء  تا حضرموت را خواهد  پیمود  و جز  الله متعال یا گرگ بر گوسفندانش  از چیز  دیگر  نخواهد  ترسید  اما  شما  عجله  می کنید(.
و در سفر هجرت، به همراه  ابوبکر  صدیق  رضی  الله  عنه  راهی سفر پرخطری شدند و با اینکه از هر سو تحت تعقیب بودند و در شرایط  مخاطره  آمیزی  قرار داشتند  به یار باوفایش  ابوبکر  صدیق  رضی  الله  عنه  فرمود: ( لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا) یعنی: ( غم مخور؛ بی تردید  الله  با ماست) و الله متعال  در تصدیق  پیامبرش  فرمود: ( پس الله متعال -بی درنگ- آرامش  خود را بر او ( ابوبکر  صدیق رضی الله عنه) نازل  کرد و پیامبر  را با لشکرهایی  که شما  نمی بینید  تقویت  نمود و آیین  کفار  را به پایین ترین  درجه  کشانید اما آیین  الله ( توحید  و یکتا  پرستی) همواره  در اوج  بوده  و الله  غالب  و حکیم  است)[4]
و در جنگ احزاب  که دشمنان  او  را همانند  احاطه  یک دستبند  به مچ دست محاصره  کرده بودند صحابه رضی  الله  عنهم  را بشارت به فتح شام و فارس و یمن می داد.
آیا بعد از خواندن مصادیق  مذکور شایسته  نیست تا خوش بین باشیم  و جهت تحقق آرزوهای مان  بکوشیم؟

شیخ  دکتر/ خالد  بن عبدالله  المصلح

منبع: وب سایت شیخ خالد  بن عبدالله  المصلح.

 

[1]  - البلد/٤ : (لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِی کَبَدٍ).

[2] ـ صحیح بخاری.

[3] ـ صحیح بخاری.

[4] - التوبة : (فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَکِینَتَهُ عَلَیْهِ وَأَیَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ کَلِمَةَ الَّذِینَ کَفَرُوا السُّفْلَیٰ ۗ وَکَلِمَةُ اللَّهِ هِیَ الْعُلْیَا ۗ وَاللَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ).

 

 

    منبع: نوار اسلام

 

نصیحت و حکمت

ذم صوفیه از سوی امام شافعی رحمه الله تعالی..

قال ابن الجوزی ( تلبیس إبلیس : 447 ) : وبإسناد عن یونس بن عبد الأعلی قال : سمعت الشافعی یقول: «لو أن رجلاً تصوف أول النهار لا یأتی الظهر حتی یصیر أحمق». وعنه أیضاً أنه قال : ما لزم أحد الصوفیة أربعین یوماً فعاد عقله إلیه أبداً». اهـ.

امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" از امام شافعی رحمه الله نقل می کند که فرمود: « اگر کسی در اول روز صوفی شود هنوز ظهر آن روز نرسیده که او احمق گشته است». و باز از او نقل کرده که فرمود: «هر کس چهل روز با صوفیان بنشیند هرگز عقلش به جا نمی ماند».

 

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.