آیا اگر مریض شدم، می توان بجای رفتن به دکتر فقط دعا کنم؟
آیا اگر مریض شدم، می توان بجای رفتن به دکتر فقط دعا کنم؟ موضوع: قضا و قدر تاریخ انتشار: 2013-07-27 | بازدید: 718

اگر مریض شدم آیا درست است که پیش دکتر نروم و بگویم خدا شفا دهنده است خودش شفا می ‏ده یا باید بروم؟ یا اگر مشکل مالی داشته باشم و به هیچ کسی نگویم و از خدا طلب کنم

 

الحمدلله،

اولا: در سنت نبوی بر مداوا و معالجه ی مرض تشویق و ترغیب شده است، چنانکه پیامبر صلی الله علیه وسلم ‏فرمودند: « تداووا فإن الله عز وجل لم یَضَع داء إلا وَضَع له دواء غیر داء واحد الْهَرَم ».‏

یعنی: (بیماری های خود را) مداوا کنید، چرا که خداوند عزوجل هیچ درد و مرضی را قرار نداده مگر آنکه ‏برای آن درمانی نیز قرار داده است بجز یک درد و آنهم پیری و کهنسالی است. به روایت امام احمد و ابوداود و ‏ترمذی و ابن ماجه.‏

و در روایت دیگر از امام احمد آمده: «تداووا عباد الله ، فإن الله عز وجل لم یُنْزِل داء ألا أنزل معه شفاء إلا ‏الموت والهرم»‏

یعنی:ای بندگان خدا (بیماری هایتان را) معالجه و درمان کنید، چرا که خداوند عزوجل هیچ مرضی را نازل ‏نکرده مگر آنکه همراه آن شفا نیز فرستاده است، بجز مرگ و پیری.‏

و باز در روایت دیگری از امام احمد آمده: «فإن الله لم یُنْزِل داء ألا أنزل له شفاء ، عَلِمَه مَن عَلِمَه ، وجَهِلَه مَن ‏جَهِلَه»‏

یعنی: خداوند متعال هیچ درد و مرضی را نفرستاده مگر آنکه برای آن شفا نیز نازل کرده است، بعضی، سخنان ‏‏ایشان را فهمیدند و برخی دیگر نفهمیدند.‏

 

ثانیا، یکی از سنتهای الهی در کائنات، نظام اسباب و مسببات است، یعنی الله تعالی برای انجام ‏هر عملی سببی را قرار داده است. البته این بدین معنا نیست که الله تعالی بدون سبب نمی تواند ‏کاری را به نتیجه برساند، چرا که اولا خود سبب هم یکی از مخلوقات باری تعالی است و خود ‏سبب هم را لازمست تا خداوند آنرا اراده و خلق کند، دوما خداوند در نظام آفرینش سنتهایی قرار ‏داده است و یکی از این سنتها همان سنت اسباب و مسببات است.‏

بر این اساس کسی که خواهان رزق و روزی است، باید اسباب آنرا فراهم کند و اسباب آن هم ‏تلاش و کوشش برای یافتن رزق حلال است، هرگاه فرد این اسباب را بکار بست، خداوند نیز ‏بر طبق سنت خویش به آن شخص رزق می بخشد. یا آنکه هرکسی که مریض گشت، خداوند ‏برای مداوای مرضش اسبابی را قرار داده است و تا شخص مریض آن اسباب را بکار نبندد، ‏مرضش مداوا نخواهد شد، زیرا سنت الهی بر این قرار گرفته است که تا حرکت نباشد برکت ‏هم نخواهد بود. البته باز یادآوری می شود که این امر بطور مطلق برقرار نیست، یعنی اینگونه ‏نیست که اگر شخصی اسباب را بکار نبندد پس خداوند هم قادر نخواهد بود نتیجه را فراهم ‏آورد، چنانکه می بینیم که مریم بنت عمران علیها السلام در محراب عبادت می کرد و بدون ‏آنکه تلاشی برای بدست آوردن طعام و غذا کند، خداوند برایش رزق و روزی می رساند:‏

‏« فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَکَفَّلَهَا زَکَرِیَّا کُلَّمَا دَخَلَ عَلَیْهَا زَکَرِیَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ ‏عِندَهَا رِزْقاً قَالَ یَا مَرْیَمُ أَنَّی لَکِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ إنَّ اللّهَ یَرْزُقُ مَن یَشَاء بِغَیْرِ حِسَابٍ»(آل ‏عمران 37)‏

یعنی: خداوند، او [مریم‏] را به طرز نیکویی پذیرفت؛ و به طرز شایسته‏ای، (نهال وجود) او را ‏رویانید (و پرورش داد)؛ و کفالت او را به «زکریا» سپرد. هر زمان زکریا وارد محراب او ‏می‏شد، غذای مخصوصی در آن جا می‏دید. از او پرسید: «ای مریم! این را از کجا آورده‏ای؟!» ‏گفت: «این از سوی خداست. خداوند به هر کس بخواهد، بی حساب روزی می‏دهد.»‏

 

بنابراین خداوند متعال بر هر چیزی قادر است، کافیست تا اراده کند و آن چیز روی دهد:‏

‏« بَدِیعُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَإِذَا قَضَی أَمْراً فَإِنَّمَا یَقُولُ لَهُ کُن فَیَکُونُ» (بقره 117)‏

یعنی: هستی بخش آسمانها و زمین اوست! و هنگامی که فرمان وجود چیزی را صادر کند، تنها ‏می‏گوید: «موجود باش!» و آن، فوری موجود می‏شود.‏

با این وجود خداوند متعال چنین تقدیر کرده است که تا بنده اش تلاش و همت نکند، نتیجه ی ‏مطلوب را به وی عطا نمی کند و این سنتی خدایی است، و بلعکس گاهی خداوند متعال بر ‏اساس اراده اش چنین تقدیر می کند که شخصی هرچند اسباب را بکار بسته است ولی باز به ‏هدف و مقصود نمی رسد و اینجاست که گویند حکمت الهی بر خلاف سنت رایج رقم خورد. ‏

مثلا فردی که مریض است او باید برای رفع مرض خود اسباب شرعی را بکار ببندد و نباید در ‏منزل بنشیند و کاری نکند، زیرا شفای او در اینست تا اسبابی را که خداوند متعال برایش قرار ‏داده (از قبیل پزشک و دارو و دعا کردن و یا رقیه شرعی) بکار ببندد، پس از آنکه فرد بیمار ‏تمامی اسباب لازمه و شرعی را برای رفع مرض خود بکار بست، نتیجه ی تلاش او در دست ‏خداوند متعال است: اگر الله تعالی اراده کرد پس آن اسباب را برایش سببی جهت شفا قرار می ‏دهد و بیماریش بهبودی می یابد. و اگر اراده نکردند، پس هرچند که اسباب را بکار بسته است ‏ولی چون اراده ی الله تعالی با خواست ما متضاد بوده است، پس نتیجه چیزی خواهد شد که ‏خداوند متعال می خواهد، زیرا حکمت الهی بر آن قرار گرفته است، ولی از آنجائیکه ما از ‏اراده ی خداوندی اطلاعی نداریم - چرا که ما بر او تسلط نداریم - پس نباید به این فکر باطل ‏که؛ آری اگر خدا بخواهد خوب می شویم و اگر نخواست خوب نمی شویم پس نیازی نیست به ‏پزشک برویم یا کاری کنیم، اسباب لازم و شرعی را به خدمت نگیریم، چرا که ما نمی دانیم که ‏خداوند چه چیزی اراده کرده اند، چه بسا اگر اسباب را به خدمت می گرفتیم خداوند نیز ‏بیماریمان را شفا می داد! ‏

بنابراین : چون در نظام کائنات سنت اسباب و مسببات برقرار است، لذا تا حرکتی صورت ‏نپذیرد، برکتی هم حاصل نمی شود مگر آنکه خداوند چیز دیگری بخواهد.‏

 

والله اعلم

وصلی الله وسلم علی محمد وعلی آله وأصحابه والتابعین لهم بإحسان إلی یوم الدین

سایت جامع فتاوای اهل سنت و جماعت

IslamPP.Com

 

    منبع: سايت جامع فتاواي اهل سنت و جماعت (IslamPP.Com)

 

نصیحت و حکمت
نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.