معنای حدیث : « بئس مطیة الرجل زعموا »
معنای حدیث : « بئس مطیة الرجل زعموا » موضوع: حدیث نبوی تاریخ انتشار: 2013-08-03 | بازدید: 1164

معنی لغوی ترجمه فارسی حدیث :" بئس مطیة الرجل زعموا "چیست؟ ومعادل فارسی کلمه زعموا چه کلمه هایی است؟ 

 

الحمدلله،

"بئس" یعنی : بد، بدبخت، ناپسند.

"مطیة" یعنی : وسیله سواری، آنچه بر آن سوار شوند، مرکب سواری.

"زعموا" از "زَعَمَ" است، و به معنای (نهایت گمان، تهمت، از روی حدس و گمان سخن گفتن، سخن از روی پندار و گمان، گفتن سخنی که حجت ندارد و محض بر زبان غیر نقل کنند و بیشتر در موارد مشکوک و یا مسائلی گفته می شود که گمان می برند دروغ است.

مثلا می گویند: «هذا ولا زَعَمتَکَ» یعنی: «این سخن راست است نه حرف و گمان تو».

و یا می گویند: «هذا أمرٌ مُزعَم» یعنی: «این مطلبی پنداری است».

و "زَعَمات" یعنی: سخنانی از روی پندار و گمان که مشخص نباشد راست است یا دروغ.

در لغت نامه دهخدا آمده: «این را در سخنی گویند که حجت ندارند و محض بر زبان غیر نقل کنند مثلا گفته می شود : «زعم فلاناً کذا» یعنی: «او چنین گفته» ..

و اکثر در جائی گویند که در آن شک دارند یا به کذب آن معتقدند و برای همین گویند «زعموا مطیة الکذب : زعموا، مرکب دروغ است». و عادت عرب این است که هرگاه کسی سخنی بگوید و در نزد آنان دروغگو باشد، گویند: زعم فلان. و در قرآن در هر مورد برای مذمت گوینده بکاررفته است. (از اقرب الموارد)».

و در "مفردات قرآن" راغب اصفهانی آمده: «زعم : حکایت از سخنی است که در مظان و معرض دروغ و باطل باشد، سخنی که به دروغ نزدیک است، برای همین در قرآن همه جا از واژه زعم به صورت مذمّت نسبت به گویندگانش آمده است : (زَعَمَ الَّذِینَ کَفَرُوا أَن لَّن یُبْعَثُوا) (تغابن 7). (کافران پنداشتند که هرگز برانگیخته نخواهند شد)، (کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ - 22/ انعام) ».

و عظیم آبادی صاحب کتاب "عون المعبود شرح سنن ابوداود" درباره حدیث (بِئْسَ مَطِیَّة الرَّجُل زَعَمُوا) بنقل از «مناوی» گفته : «مطیه به معنای مرکوب (سواری) است، و "زعم" به "ظن" (گمان) نزدیک است، و معنای حدیث چنین می شود: بدترین عادت برای یک مرد آنست که لفظ " زَعَمُوا " (لفظی که بر پایه شک و گمان باشد) را مرکبی برای رسیدن به مقصدش کند، از روی تقلید درباره چیزی خبر می دهد (و از آن سخن می گوید) بدون تحقیق (در صحت و سقم آن) و لذا دچار خطا و اشتباه می شود».

و امام خطابی در "معالم السنن" گفته : «اصل آن چنین است معمولا هرگاه مردی می خواهد به دیاری برود سوار بر مرکبی شده و از آن استفاده کرده تا آنکه حاجتش به اتمام می رسد، و پیامبر صلی الله علیه وسلم این را به سخن کسی تشبیه کرده که آنرا ارائه می کند و توسط آن قصد دارد به هدفش برسد..

سخنی می گویند که نه سندی دارد و نه تحقیقی درباره آن شده، و تنها چیزی است که بر زبان مردم حکایت شده، پس پیامبر صلی الله علیه وسلم سخن و حدیثی را که بر این روش باشد را مورد نکوهش قرار داده، و امر به تحقیق درباره آن نمودند تا مشخص شود از کجا گفته شده است، و نباید آنرا روایت و نقل کنند تا آنکه به اثبات برسد و از فرد موثوقی روایت شده باشد».

بنابراین مصداق این حدیث نبوی (بِئْسَ مَطِیَّة الرَّجُل زَعَمُوا) کسانی هستند که اقدام به شایعه پراکنی می کنند، بدون آنکه از صحت آن مطمئن شوند و یقین حاصل کنند، و یا اتهامهایی را که دیگران مطرح کردند را تکرار می کنند و سخن آنها را ملاک نظر خود قرار می دهند، و نیز کسانی که هر سخن و حدیثی را مبنای ادعای خود می کنند، بدون آنکه آن سخن و حدیث مورد استناد آنها مورد تحقیق و ثبیت قرار گرفته و به یقین رسیده باشد.

 

والله اعلم

وصلی الله علی نبینا محمد وعلی اله وصحبه وسلم

سایت جامع فتاوای اهل سنت و جماعت

IslamPP.Com

 

    منبع: سايت جامع فتاواي اهل سنت و جماعت (IslamPP.Com)

 

نصیحت و حکمت

قال أحمد رحمه الله : «الناس محتاجون إلی مداراة ورفق فی الأمر بالمعروف بلا غلظة إلا رجل معلن بالفسق فلا حرمة له». "جامع العلوم والحکم " (ص : 342).

امام احمد رحمه الله فرمودند: «مردم در هنگام امر به معروف به مدارا و نرمی نیاز دارند نه شدت و تندی، مگر برای مردی که علناً گناه و فسق می کند که دیگر حرمتی برایش نیست».

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.