سلسله خانواده ی خوشبخت – مقدمه
سلسله خانواده ی خوشبخت – مقدمه موضوع: مسائل خانواده و زناشویی تاریخ انتشار: 2013-12-21 | بازدید: 3171

سلسله خانواده ی خوشبخت – مقدمه

خداوند متعال در قرآن کریم اینگونه می فرماید: {والله جعل لکم من بیوتکم سکنًا} [النحل: 80] یعنی: «و خدا برای شما خانه‏هایتان را مایه ی آرامش قرار داد.»
آری، چنین است، پروردگارا! خانه جای سکونت و راحتی، آسایش و اطمینان، امنیت و آرامش است، در آن زندگیمان را به سرمی بریم از گرمای تابستان و سوز و سرمای زمستان به آن پناه برده و اقامتگاه ما پس از کار و خستگی روزانه مان است.
چنانچه لانه ی گنجشکی کوچک پناهگاه و محل آرامش و آسایش اوست، برای انسان ضروری تر است که خانه اش مقر و مأوای خوشبختی و خاستگاه شادی اش باشد. خانه تنها یک چهاردیواری با مقداری اسباب و لوازم نیست، خانه درحقیقت یک محراب، یک عبادت و یک دانشگاه است و جایی است که در آن انس و آسایش معنا پیدا می کند. زن و شوهر با گرمای محبت و یکرنگی خویش خانه ی شان را آباد ساخته و سایه ی امنیت و صفا و آسایش را بر آن می گسترانند.
در همین خانه است که آرام و قرار مادی در تلاقی با آرامش و سکون معنوی و روحی، ظاهری کامل و پایه هایی متعادل را مجسم می سازد. البته همانطور که خداوند متعال خانه را مایه ی سکون و راحتی زوجین قرار داده، مرد را برای زن و زن را برای شوهرش سرچشمه ی آرامش و سکون معین نموده است. خداوند متعال می فرماید: {ومن آیاته أن خلق لکم من أنفسکم أزواجًا لتسکنوا إلیها وجعل بینکم موده ورحمه إن فی ذلک لآیات لقوم یتفکرون} [الروم : 21] یعنی: «و از نشانه‏های او اینکه از [نوع] خودتان همسرانی برای شما آفرید تا بدانها آرام گیرید و میانتان دوستی و رحمت نهاد آری در این [نعمت] برای مردمی که می‏اندیشند قطعا نشانه‏هایی است.»
به این ترتیب، ازدواج خود باعث آرامش و سکون بوده و خانه ها نیز محل آرام و قرار گرفتن می باشند. این نعمتی است از جانب خداوند متعال و شکر این نعمت و تلاش در محافظت و پاسداری از آن واجب است.
ممکن است کسی از ما سؤال کند که: چرا خانه ی مسلمان؟ مگر میان خانه ی یک فرد مسلمان با خانه ی شخص غیر مسلمان چه تفاوتی وجود دارد؟
تردیدی نیست که خانه یک مسلمان با غیر آن تفاوت بسیار دارد. اهالی این خانه در سینه های خویش عقیده ای بسیار باشکوه و باعظمت را دارند که بواسطه ی آن دل هایشان از نور ایمان سرشار بوده و تمام گوشه گوشه های زندگی شان را در پرتو خویش نورانی و روشن می نماید. شخص مسلمان باید همچون قرآنی در قالب انسان در میان مردم رفت و آمد کند، همانگونه که خلق و خوی رسول اللَّه صلی الله علیه و سلم بوده است. بنابراین خانه ی او باید پایه ها، اسباب، لوازم و حتی چیدمان آن گویای دین اسلام صاحبش باشد.
خانه ی مسلمان چه کلبه ای حقیر و چه کاخی افراشته باشد در هردو حالت مملو از رضایت و شکرگزاری از خداوند و زندگی در سایه ی قرآن کریم و سنت شریف نبوی خواهد بود. خوشبختی اهالی این خانه ها بسته به فراوانی اسباب و فرش های گرانبها در خانه نیست، بلکه خوشبختی آن ها از قلب های پر از ایمان آنان و جان های مطمئن شان سرچشمه می گیرد و از آنکه پروردگارشان الله و دین شان اسلام و پیامبر و رسولشان حضرت محمد صلی الله علیه و سلم باشد راضی اند.
خانه های پیامبر صلی الله علیه و سلم نمونه و الگویی عالی برای یک خانه ی اسلامی است که علی رغم کوچکی اندازه و ساخت ساده اش سرشار از خوشبختی و مسرت بوده و همچون نمونه ای والا برای خانه های صحابه -رضوان الله علیهم- و هرکس از مسلمانان که خواستار بنای خانه ای برای خویش باشد باقی است.
خانه های پیامبر صلی الله علیه و سلم براساس عبادت خداوند متعال و رضایت وی بنا گشته و الگویی واقعی را از یک خانه ی اسلامی نمونه را به نمایش می گذارد. خداوند متعال می فرماید: {أفمن أسس بنیانه علی تقوی من الله ورضوان خیر أم من أسس بنیانه علی شفا جرف هار فانهار به فی نار جهنم والله لا یهدی القوم الظالمین} _[التوبه: 109] یعنی: «آیا کسی که بنیاد [کار] خود را بر پایه تقوا و خشنودی خدا نهاده بهتر است‏یا کسی که بنای خود را بر لب پرتگاهی مشرف به سقوط پی‏ریزی کرده و با آن در آتش دوزخ فرو می‏افتد و خدا گروه بیدادگران را هدایت نمی‏کند.»
خانه های آنحضرت صلی الله علیه و سلم در دایره ی نیازها  و احتیاجات ایشان و به قدر قوت روزانه اش ساده بود ولی پر از خوشبختی و حقیقت خرسندی به قضا و قَدر پروردگار و رزق و روزی او بود. اهالی آن خانه ها به این گفته ی پیامبر صلی الله علیه و سلم باور داشتند که می فرمود: (من أصبح منکم آمنًا فی سربه، معافی فی جسده، عنده قوت یومه، فکأنما حیزت له الدنیا) یعنی: « آنکه از شما صبح نماید، در حالیکه در جان خود ایمن بوده و در جسدش سالم است و توشه ی روز خود را داشته باشد، گوئی تمام دنیا به وی داده شده است.» [الترمذی وابن ماجه]
خانه های آنحضرت صلی الله علیه و سلم با عبادت و طاعت خداوند متعال عجین شده و نشانه ای روشن از فروتنی و سادگی و بی توجهی به متاع زندگانی دنیا بود. خانه های آنحضرت صلی الله علیه و سلم همگی بر پیرامون مسجد قرار داشتند؛ برخی از شاخه های درخت خرما برپاشده بودند که با گل درز گرفته بودند و بعضی از سنگ هایی که بر روی هم نهاده بودند و سقف آن را با شاخه های درخت خرما پوشانده بودند.
خانه ی ام المؤمنین عایشه رضی الله عنها – محبوب ترین امهات المؤمنین نزد رسول خدا صلی الله علیه و سلم بعد از خدیجه- تک اتاقی بود که از خشت خام و گل ساخته شده بود که چسبیده بود به اتاقی از شاخه ی نخل که با پلاسی از موی بز پوشانده شده بود، و به اندازه ی یک لنگه ی دراز چوب بود و سقف آن مانند خانه های دیگر رسول الله صلی الله علیه و سلم کوتاه بود. اثاث منزل بسیار ساده و بی تکلف بودند: تختی از چوب چوب که با ریسمان محکم شده بود، مشکی برای آب و یک ظرف سفال برای غذا و وضوی آنحضرت صلی الله علیه و سلم.
همین سادگی و قناعت در تمامی خانه های اصحاب رسول الله صلی الله علیه و سلم موج می زد. جهیزیه ی حضرت فاطمه دختر رسول خدا صلی الله علیه و سلم هنگامی که با حضرت علی بن أبی طالب -رضی الله عنه- ازدواج می نمود یک خمیله (جامه ای از مخمل)، بالشی از جنس پوست پر شده از لیف خرما، سنگ آسیا، یک مشک و دو عدد سبو و... بود، جهیزیه ی سرور زنان اهل بهشت و دختر بزرگوار سرور پیامبران اینگونه بود. از این جا می توان فهمید که خانه های پیامبر صلی الله علیه و سلم و اصحابش نمونه ای برای یک خانه ی اسلامی بوده اند.
اینکه خانه ی پیامبر صلی الله علیه و سلم و اصحابش ساده و بدون تجملات بوده اند به این معنی نیست که اسلام انسان را از نعمت داشتن خانه ای فراخ و زیبا منع می نماید، بلکه اسلام آن را رزق، نعمت و فضل خداوند نسبت به بندگانش می داند. خداوند متعال می فرماید: {قل من حرم زینه الله التی أخرج لعباده والطیبات من الرزق} [الأعراف: 32] یعنی: « [ای پیامبر] بگو زیورهایی را که خدا برای بندگانش پدید آورده و [نیز ] روزیهای پاکیزه را چه کسی حرام گردانیده.»
همچنان که پیامبر صلی الله علیه و سلم نیز می فرماید: (أربع من السعاده: المرأه الصالحه، والمسکن الواسع، والجار الصالح، والمرکب الهنیء) یعنی: «چهار چیز جزو اسباب خوشبختی هستند: زن درستکار، مسکن وسیع و جادار، همسایه ی نیکو و مرکب راهوار.»_[الحاکم] انسان باید از این نعمت ها به درستی بهره ببرد، چرا که در روز قیامت درباره ی آن ها از وی سؤال می شود. خداوند متعال می فرماید: {ثم لتسألن یومئذ عن النعیم} _[التکاثر: 8] یعنی: « سپس در همان روز است که از نعمت [روی زمین] پرسیده خواهید شد.»
یک خانواده ی مسلمان همانند هر خانواده ی دیگر بشری بوده و گرایش به آن دارد که خانه اش از لحاظ وسعت و زیبایی از بهترین خانه ها و پر خیر و خوشی باشد. خداوند متعال می فرماید: {زین للناس حب الشهوات من النساء والبنین والقناطیر المقنطره من الذهب والفضه والخیل المسومه والأنعام والحرث ذلک متاع الحیاه الدنیا والله عنده حسن المآب} [آل عمران: 14] یعنی: « دوستی خواستنیها[ی گوناگون] از زنان و پسران و اموال فراوان از زر و سیم و اسب‏های نشاندار و دامها و کشتزار[ها] برای مردم آراسته شده [لیکن] این جمله مایه تمتع زندگی دنیاست و [حال آنکه] فرجام نیکو نزد خداست.»
خانواده ی مسلمان می داند که خوشبختی حقیقی در آن است که خانه ی خویش را –کوچک باشد یا بزرگ –  به بهشتی مبدل سازد که از ایمان و باور آباد گشته، با قناعت پر از مسرت و دلخوشی شده، آسایش و آرامش بر آن گسترده و تک تک اعضای آن بر ادب و منشی بالا و صحیح پرورش می یابند. این خانواده در هرحال می داند که آنچه وی دارد نعمتی از نعمت های خداوند بر اوست که سزاوار شکر و سپاسگزاری می باشد، چرا که شکر نعمت آن را می افزاید، پاکیزه گردانیده و چندین برابرش می گرداند. چنانکه خداوند متعال می فرماید: {لئن شکرتم لأزیدنکم} [إبراهیم: 7] یعنی: « و آنگاه که پروردگارتان اعلام کرد که اگر واقعا سپاسگزاری کنید [نعمت] شما را افزون خواهم کرد.»
خانواده ی مسلمان مجال آن را نمی دهد که نعمت های خداوند او را به سوی تکبر و خودبرتربینی بکشاند، بلکه فضل و بخشش خداوند بر خود را آشکار می سازد، با توجه به آنچه خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید: {وأما بنعمه ربک فحدث} [الضحی: 11] یعنی: «و اما به نعمت پروردگار خود خبر ده!» و نیز در عمل به فرمایش رسول خدا صلی الله علیه و سلم که: (إن الله یحب أن یری أثر نعمته علی عبده) یعنی: « خداوند دوست می دارد که نشانهء نعمتش را بر بنده اش ببیند.»_[الترمذی والحاکم]
خانواده ی مسلمان باید که چنان به نعمت های دنیا سرگرم نشود که از طاعت خداوند غافل بماند و بزرگترین هم و غم وی در دنیا خانه اش باشد و او را از کارو تلاش برای خانه ی خویش در بهشت -إن شاء الله- بازدارد.
شاعر در این باره می گوید:
لا دارَ للمرء بعد الموت یسکنها
إلا التی کـان قبل الموت یبنیها
فإن بناها بخـیر طاب مسکنه
وإن بنـاها بشر خـــاب بانیهــا
معنی شعر:
«کو خانه ای که بعد از مرگ مسکنم باشد
  جز آنچه قبل از مرگ برپا کرده ام
  گر به نیکی برپاشود نیکو مسکنی است
  ور به شر باشد نباشد جز بدی!»
حضرت علی بن أبی طالب -رضی الله عنه- بر مردی گذشت که خانه ای بنا می کرد، به او گفت:
قد کنت میتًا فصرت حیـًّا وعن قلیل تصیر میـــتا
تبنی لدار الفناء بیتــــًا فابنِ لدار البقاء بـــیتا
معنی شعر: « مرده بودی، زنده گشتی، تا بعد از این میری ز نو
                 سازی اکنون خانه ای را بهر دیار رفتنی،
                 بهر حیات تا ابد برساز منزلگاه خویش!»
بنابراین می توان گفت، خوشا به حال خانواده ی مسلمان اگر دنیا را در دست خویش داشته باشد، نه در قلب خویش و خوشا به حالش اگر مسائل پیرامونش را به خوبی مدیریت نموده و از آن ها در طاعت و عبادت خداوند -عز وجل- بهره بگیرد و به این گفته ی حکیمانه جامه ی عمل بپوشاند که می گوید: (عمل لدنیاک کأنک تعیش أبدًا، واعمل لآخرتک کأنک تموت غدًا) یعنی: «برای دنیای خویش چنان کار کن که انگار تا ابد زنده خواهی بود و برای آخرت آنچنان عمل نما که گویی فردا خواهی مرد.»_[ابن المبارک]
بحث از خانه ی مسلمان و وسایل و اثاث موجود در آن و ... ضرورتاً به این معنی نیست که باید تمام ویژگی های ذکر شده در خانه های مسلمانان جمع گردند، لکن نمونه ای بارز و عالی است که از خداوند سبحان خواستاریم که آن را در تمام خانه های مسلمان روی کره ی زمین محقق سازد.
اهمیت مسأله آن اندازه که درباره ی کسانی که در منزل زندگی می کنند می باشد درباره ی دیوارها و اثاث آن نیست. با این حال هرکس می تواند با کم ترین امکاناتی که در اختیار دارد خوشبختی و آرامش را برای خانواده اش بوجود آورد. یک مسلمان فردی خردمند و هشیار است و رسول الله صلی الله علیه و سلم فرموده است: (الکیس من دان نفسه وعمل لما بعد الموت، والعاجز من أتبع نفسه هواها، وتمنَّی علی الله الأمانی) یعنی: « زیرک کسی است که نفس خود را محاسبه نموده و برای زندگی بعد از مرگ کار کند، و ناتوان کسی است که نفسش را بدنبال آرزوها و هوای خویش کشاند، و از خدا امید داشته باشد.»_[أحمد والترمذی وابن ماجه]

ترجمه: مسعود
مصدر: سایت نوار اسلام
IslamTape.Com

 

    منبع: سایت نوار اسلام

 

نصیحت و حکمت

از ابوهریره رضی الله عنه روایت شده که گفت: رسول خدا صلی الله علیه وسلم فرمود: «أتاکم رمضان شهر مبارک، فرض الله عز وجلّ علیکم صیامه، تُفتح فیه أبواب السماء، وتُغلّق فیه أبواب الجحیم، وتغلّ فیه مردة الشیاطین، فیه لیلة هی خیر من ألف شهر، من حُرم خیرها فقد حُرم». نسائی (2106) وأحمد (8769) و ألبانی در صحیح الترغیب (999) آنرا صحیح دانسته است.‏

یعنی: « ماه مبارک رمضان بر شما وارد شد، خداوند عزوجل روزه آن ماه را بر شما فرض کرده است، و در آن ماه درهای آسمان باز می شود، و درهای جهنم نیز بسته خواهند شد، و در این ماه شیاطین سرکش و یاغی به بند کشیده می شوند، و در آن شبی است که از هزار ماه بهتر است، هرکس نیکی های آن را از دست بدهد به حقیقت (فضیلت ماه) را از دست داده».

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.