آیا بکاربردن تنقیه (اماله – حقنه) بقصد مداوا جایز است؟
آیا بکاربردن تنقیه (اماله – حقنه) بقصد مداوا جایز است؟ موضوع: فتاوای معاصر - پزشکی تاریخ انتشار: 2013-12-27 | بازدید: 7010

آیا بکاربردن تنقیه (اماله – حقنه) بقصد مداوا جایز است؟

 

الحمدلله،

(حُقنه که در فارسی آنرا تنقیه یا اماله گویند، به معنای : به فرو کردن آب یا هر مایع دیگر به داخل روده بزرگ از راه مقعد جهت پاک کردن روده از پلیدی و غایط دیرمانده و فسادانگیز است).

و اما بکاربردن این روش بقصد معالجه و مداوا جایز است، هرچند که کشف عورت برای آن صورت گیرد، زیرا کشف عورت برای ضرورت مداوا صورت می گیرد.

علامه کاسانی حنفی می گوید : «تنقیه کردن ایرادی ندارد چون از باب مداوا و معالجه صورت می گیرد، و مداوا کردن امری پسندیده است، پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمودند : « تَدَاوَوْا عِبَادَ اللَّهِ، فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَمْ یُنَزِّلْ دَاءً إِلا أَنْزَلَ مَعَهُ شِفَاءً إِلا الْمَوْتَ وَالْهَرَمَ». یعنی : «ای بندگان خدا مداوا کنید، چرا که خداوند هیچ مرضی قرار نداده مگر آنکه شفا یا درمان آنرا هم نازل نموده است مگر برای پیری» أحمد (17987) وأبوداود (3855)» "بدائع الصنائع" (5/128).

و سرخسی در کتاب "المبسوط" (10/156) می گوید : «نظر کردن به عرت حرام است .. اما اگر عذری درکار باشد ایرادی ندارد که به دلیل ضرورت به عورت نگاه شود، از جمله : هنگام زایمان زن که به محل فرج نگاه می کند...

و همچنین نگاه کردن مرد به محل احتقان (تنقیه کردن) در وقت نیاز ، زیرا ضرورت محقق شده و تنقیه کردن نوعی از مداوا تلقی می شود .. و از ابویوسف رحمه الله تعالی روایت است که او دچار لاغری شدیدی شده بود، به وی گفتند : تنقیه کردن لاغری تو را برطرف می کند. پس ایرادی ندارد که محل را برای تنقیه ظاهر نمود، و این صحیح است، چرا که لاغری شدید نوعی مرض است».

و مرداوی حنبلی می گید : «صحیح آنست که تنقیه کردن اگر نیازی به آن باشد مکروه نیست، ولی در صورت نبود نیاز مکروه است. مروذی گفته : انجام آنرا برای امام احمد تجویز کردند، او نیز آنرا انجام داد» "الفروع" (2/171).

منبع : سایت (الإسلام سؤال وجواب).

 

والله اعلم

وصلی الله علی نبینا محمد وعلی اله وصحبه وسلم

 

    منبع: سایت جامع فتاوای اهل سنت و جماعت (IslamPP.Com)

 

نصیحت و حکمت

 

سپاس الله تعالی

 

فقیه محدث ابومطرف عبدالملک بن مروان القَنَازعی قرطبی مؤلف "تفسیر الموطأ" متوفی 413 هـ می فرماید:

"در مصر بودم و در نماز عید با مردم شرکت کردم. همه به سوی آنچه که آماده کرده بودند رفتند و من به سوی رود نیل به راه افتادم. با خود چیزی برای خوردن جز باقی مانده ی ترمسی که در خرقه ام بود، نداشتم. بر ساحل نشستم و شروع به خوردن آن کردم و پوسته هایش را به مکانی می انداختم.

با خود گفتم:

امروز که در مصر، عید است آیا کسی با حالی بدتر از حال من هم یافت می شود؟!

چیزی نگذشت که سرم را بلند کرده و به جلو خود نگاه کردم، مردی را دیدم که پوسته های ترمسی را که در آنجا انداخته بودم را بر می داشت و می خورد!

پس دانستم که آن هشداری است از سوی الله عزوجل.! پس او را سپاس گفتم.

 

[به نقل از کتاب "المغرب فی حلی المغرب" تألیف: لابن سعید المغربی الأندلسی متوفی 685 هـ، 1 – 171].

 

 

نظر سنجی

شما به کدام بخش سایت بیشتر مراجعه میکنید؟









      

گالری تصاویر
  • قرآن

    قرآن

  • حدیث

    حدیث

  • دعا

    دعا

Close

برای دریافت مطالب جدید سایت لطفا ایمیل خود را وارد نمایید.