نشانه‌های دوستی با کفار موضوع: متفرقه تاریخ انتشار: 2017-02-06 | بازدید: 398

نشانه‌های دوستی با کفار

 

1ـ شباهت در پوشش و نحوه گفتار:

تقلید از کفار در کسوت و کلام و سایر آداب و رسوم، نشانه محبت آنان است. بر همین اساس رسول الله صلی الله علیه و سلم می فرمایند: «هر کس به سلک قومی در آید در زمره‌ ی آنان است»[1].

همرنگی و مشابهت به کفار در عادات، عبادات، آداب و سلوک که از جمله ویژگی و مشخصه های آنان است حرام می باشد، مانند تراشیدن ریش، بلند کردن سبیل[2]، تقلید در فرم لباس و خوردن و نوشیدن همچنین بکارگیری اصطلاحات زبانشان جز در هنگام ضرورت.

2ـ اقامت در دار کفر و عدم مهاجرت در جهت صیانت دین به دار اسلام:

هجرت با چنین معنا و هدفی بر هر مسلمانی واجب است، زیرا اقامت در دار کفر پذیرش محبت و دوستی با کافران می باشد. از این رو الله تعالی اقامت مسلمانی را که توانایی هجرت داشته باشد در میان کافران حرام نموده است، چنان که می فرماید: (کسانی که فرشتگان جانشان را می گیرند و آنان بر خود ستم روا داشته اند، به ایشان گویند در چه حالی بودید؟ گویند ما در سرزمین خود مستضعف بودیم، گویند آیا مگر زمین پروردگار وسیع نبود که بتوانید در آن (به هر کجا که خواهید) هجرت کنید و سرانجام اینان جهنم است و بد سرانجامی است* مگر مردان و زنان و کودکان مستضعف که نمی توانند چاره ای بیاندیشند و راه بجایی نمی برند. اینان را باشد که الله ببخشاید و الله بخشاینده ی آموزگار است)[3].

الله عزوجل اجازه ی سکونت در سرزمین کفار را به مسلمانان نداده و در این راستا عذر کسی را نمی پذیرد مگر کسانی که مستضعف بوده و توانایی مهاجرت ندارد یا آنهایی که ماندنشان برای مصلحتی دینی مانند دعوت به سوی الله سبحانه و تعالی و نشر اسلام است.

 سفر به سرزمین آنان به قصد سیر و سیاحت: سفر به سرزمین کافران حرام است مگر در مواقع ضروری از قبیل مداوا، تجارت و آموزش علوم کاربردی که دستیابی به آن در غیر این صورت میسر نباشد لذا اقامت به اندازه ی رفع نیاز بلا مانع است و چون رفع نیاز گردید بازگشت به دار اسلام واجب است.

و شرط جواز چنین سفری این است که مسافر دین خود را آشکار نموده و به اسلام خویش افتخار نماید و از مکانهای شر دوری جسته تا از دسیسه و نیرنگ دشمنان مصون بماند. همچنین سفر به سرزمین و دیار کفر جهت دعوت به سوی الله و نشر اسلام جایز بلکه واجب می باشد.

 

3ـ حمایت و یاری کفار بر علیه مسلمانان:

این مسئله مهم سبب خارج شدن مسلمان از دایره اسلام می گردد و از جمله اسباب ارتداد به شمار می آید. نعوذ بالله من ذلک.

 

4ـ یاری طلبیدن، اعتماد، سر سپردگی، واگذاری پستهای حساس که سبب دسترسی کفار به اسرار مسلمانان می گردد و برگزیدن آنان به عنوان مشاور و دوستان صمیمی: 

الله عزوجل می ‌فرماید: «ای مومنان، از غیر خودتان کسی را به همدلی نگیرید که از هیچ نابکاری در حق شما فرو گذار نمی کنند و با رنج و محنت افتادن شما را خوش دارند و به راستی دشمنی از لحن و سخنشان آشکار است و آنچه دلهایشان پنهان می دارد، بدتر است؛ آری اگر اندیشه کنید آیات خویش را به روشنی برایتان بیان کرده ایم* هان شما آنها را دوست دارید ولی آنها شما را دوست ندارند و شما به همه کتابهای آسمانی ایمان دارید؛ و چون با شما رو برو شوند، گویند ایمان آورده ایم و چون تنها شوند، سر انگشتان خویش را از غیظ شما به دندان می گزند، بگو به غیظ خویش بمیرید؛ پروردگار از راز دلها آگاه است. اگر به شما خیری برسد ایشان را اندوهگین کند و اگر به شما بدی (و نا خوشی) رسد، از آن شاد می ‌شوند»[4].

این آیات کریمه عمق کینه و بغض کفار و شدت علاقه مندی آنان در آزار و اذیت رسانی به مسلمانان به هر وسیله ممکن اعم از مکر، خیانت و توطئه چینی را بیان می دارد. علاوه بر این سعی کفار بر این است از اعتماد مسلمانان نسبت به آنان سوء استفاده کرده و نقشه های مخرب خویش را پیاده نمایند تا به اهداف پلید خویش دست یابند.

امام احمد با سندش از ابوموسی اشعری –رضی الله عنه- روایت می کند که به عمر –رضی الله عنه- گفتم: (کاتبی نصرانی دارم، فرمود: تو را چه شده است؟ الله تو را بکشد! آیا کلام رب العالمین را نشنیده‌ ای که می ‌فرماید: «ای مومنان یهودیان و مسیحیان را دوست و هوادار یکدیگرند، به دوستی نگیرید»[5].

چرا یک موحد را به کار نگرفتی؟ گفتم ای امیر مومنان، کتابت او از آن من و دینش ارزانی خودش، عمر فرمود: کسی را که الله خوار نموده است اکرام نخواهم کرد و آن کس را که ذلیل کرده است عزیز نخواهیم داشت و در حالی که الله آنها را دور نموده است به آنان نزدیکی نخواهم جست)[6].

و نیز امامان احمد و مسلم چنین روایت کرده اند که (رسول الله صلی الله علیه وسلم عازم غزوه ی بدر شدند، مردی از مشرکان در سرزمین حره به ایشان رسیده و گفت: قصد نموده ام در رکابتان بوده و با شما بجنگم، فرمود: آیا به الله و فرستاده‌ ی او ایمان داری، گفت: خیر. فرمود: برگرد، هرگز از مشرک کمک نمی گیرم)[7].

با توجه به این نصوص واگذاری زعامت مسلمانان به دست کفار حرام است.

چرا که از این راه به اسرارشان دست می یابند و بر امورشان مسلط می گردند، در نتیجه با حیله و مکر به آنان آسیب و ضرر می رسانند.

نمونه بارز این پدیده ی شوم که امروزه در جهان اسلام مشهود است، مصیبت پذیرش تولیت کفار از سوی مسلمانان می باشد که منجر به هجوم سیل آسای آنان به سرزمینهای اسلامی حتی حرمین شریفین شده است. به طوری که در اشکال مختلف چون کارگر، راننده، مستخدم و مربی وارد خانه و جامعه مسلمین می گردند.

 

5ـ استفاده از تاریخ آنان به ویژه تاریخی که بیانگر عقاید و اعیاد آنان است[8]، (مانند تاریخ میلادی):

تاریخ میلادی عبارتی است برای یادآوری میلاد مسیح - علیه السلام-، این تاریخ بعدها از سوی مسیحیان وضع شده و اساسی در دین مسیح –علیه السلام- ندارد. لذا استعمال آن مشارکت در احیای اعیاد و شعائر دینی آنان می باشد، که دوری جستن از آن بر مسلمانان واجب است، زیرا هنگامی که صحابه رسول الله -صلی الله علیه وسلم- در عهد خلافت عمر- رضی الله عنه- مبدأ تاریخ اسلام را بنا گذاشتند، عملاً از تاریخ کفار عدول کردند و حادثه عظیم هجرت رسول الله - صلی الله علیه وسلم- را مبنی قرار دادند این عمل (اجماع صحابه)[9] بر واجب بودن مخالفت با کافران در این مورد و موارد مشابه و سایر ویژگیهای آنان دلالت دارد و الله المستعان.

 

6ـ شرکت در جشن ها، کمک کردن در برگزاری آن و تبریک گفتن به آنان:

آیه‌ ی: «و نیز کسانی که در مجالس با طل حضور نیابند»[10] به همین مطلب اشاره دارد.

و از جمله صفات بارز عباد رحمن این است که آنان در جشن های کفار شرکت نمی جویند.

 

7ـ مدح و ستایش فرهنگ و تمدن کفار وتحسین اخلاق مهارات آنان بدون در نظر گرفتن عقاید باطل و دین فاسد أنها:

الله عزوجل می فرماید: «به چیزی که اصنافی از آنان را به آن بهره‌مند گردانده ایم چشم مدوز که تجمل زندگی دنیوی است تا سرانجام آنان را بدان بیازماییم، و روزی پروردگارت بهتر و پاینده‌تر است»[11].

این بدان معنی نیست که مسلمانان اسباب توسعه از جمله تعلیم صنایع، سازه های مباح اقتصادی و فنون نظام را فرا نگیرند، بلکه آن را از مسلمانان می خواهند، همچنان که الله تعالی می فرماید: «و در برابر آنان هر نیرویی که می توانید، فراهم آورید...»[12].

در اصل مسلمانان، به بهره مندی از این منافع و اسرار و رموز اولی ترند، همچنان که الله سبحانه تعالی می ‌فرماید: «بگو: چه کسی لباس (وزینتهایی) را که الله برای بندگانش پدید آورده وروزی های پاکیزه را حرام کرده است؟! بگو: این (چیزها) در زندگی دنیا برای کسانی است که ایمان آورده اند (اگر چه کافران نیز از آنها بهره مند می شوند اما) روز قیامت خاص (برای مومنان) خواهد بود»[13].

و نیز می ‌فرماید: «و آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است همه از اوست و آنها را برای شما رام کرد»[14].

و می ‌فرماید: «او کسی است که آنچه در زمین است همه را برای شما آفرید»[15].

لذا بر مسلمانان واجب است در استفاده و بکارگیری از این منافع و نیروها از دیگران سبقت گرفته و برای دست یافتن به آن مدیون کفار نبوده بلکه خود دارای فنون و صنایع باشند.

8ـ تقلید از کفار در نامگذاری اولاد:

از جمله مصائب دیگر این امت این است که برخی از مسلمانان بر فرزندان خویش اسامی بیگانه نهاده و اسم های مالوف و مشهود نیاکان خویش را که در جامعه اسلامی رایج بوده است کنار می گذارند. حال آنکه رسول الله -صلی الله علیه وسلم- می فرمایند: «بهترین نام های شما نزد الله تعالی عبدالله وعبدالرحمن است»[16].

نتیجه این تغییر در اسامی، پیدایش نسلی با اسامی عجیب و غریب است که باعث شکاف میان نسل جدید و قدیم می گردد و شناسه ای را که جزو ویژگیهای هر خانواده است از بین می برد. 

9ـ طلب آمرزش و مغفرت برای کفار:

الله تعالی به طور قطع و یقین در آیه زیر این عمل را حرام نموده است، چنان که می فرماید: «سزاوار نیست که پیامبر و مومنان برای مشرکان، ولو خویشاوند باشند، پس از اینکه بر ایشان آشکار شده است که آنان دوزخی اند، آمرزش بخواهند»[17].

زیرا این عمل بیانگر محبت کفار و صحیح دانستن عقاید باطل آنان است.

برگرفته از کتاب: تولی و تبری در اسلام، تالیف: صالح بن فوزان الفوزان ، ترجمه: عبدالعزیز بداغی. ص: 11-18.
 

 

 

 

[1] ـ سنن ابی داود: «من تشبه بقوم فهو منهم».

[2]- همچون مجوسیان.

[3] ـ نساء: 97ـ98: (إِنَّ الَّذِینَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِکَةُ ظَالِمِی أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِیمَ کُنْتُمْ ۖ قَالُوا کُنَّا مُسْتَضْعَفِینَ فِی الْأَرْضِ ۚ قَالُوا أَلَمْ تَکُنْ أَرْضُ اللَّـهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِیهَا ۚ فَأُولَٰئِکَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ ۖ وَسَاءَتْ مَصِیرًا * إِلَّا الْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ لَا یَسْتَطِیعُونَ حِیلَةً وَلَا یَهْتَدُونَ سَبِیلًا).

[4] ـ آل عمران: 118ـ120: (یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِکُمْ لَا یَأْلُونَکُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِی صُدُورُهُمْ أَکْبَرُ ۚ قَدْ بَیَّنَّا لَکُمُ الْآیَاتِ ۖ إِنْ کُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿١١٨﴾ هَا أَنْتُمْ أُولَاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَلَا یُحِبُّونَکُمْ وَتُؤْمِنُونَ بِالْکِتَابِ کُلِّهِ وَإِذَا لَقُوکُمْ قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَیْکُمُ الْأَنَامِلَ مِنَ الْغَیْظِ ۚ قُلْ مُوتُوا بِغَیْظِکُمْ ۗ إِنَّ اللَّـهَ عَلِیمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ﴿١١٩﴾ إِنْ تَمْسَسْکُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِنْ تُصِبْکُمْ سَیِّئَةٌ یَفْرَحُوا بِهَا ).

[5] ـ مائده:51: (یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْیَهُودَ وَالنَّصَارَیٰ أَوْلِیَاءَ ۘبَعْضُهُمْ أَوْلِیَاءُ بَعْضٍ).

[6] ـ مسند امام احمد: (قلت لعمر رضی الله عنه إن لی کاتبا نصرانیا قال: مالک قاتلک الله أما سمعت الله یقول: {یاأیها الذین آمنوا لا تتخذوا الیهود والنصاری أولیاء بعضهم أولیاء بعض} ألا اتخذت حنیفا. قال: قلت یا أمیر المؤمنین لی کتابته وله دینه. قال: لا أکرمهم إذا أهانهم الله ولا أعزهم إذا أذلهم الله ولا أدنیهم إذا أقصاهم الله).

[7] ـ صحیح مسلم ومسند امام احمد: (أن النبیّ -صلی الله علیه وسلم- خرج إلی بدر فتبعه رجل من المشرکین فلحقه عند الحرة فقال: إنی أردت أن أتبعک وأصیب معک، قال: "تؤمن بالله ورسوله"؟ قال لا - قال: "ارجع فلن أستعین بمشرک).

[8]- چون تاریخ شاهنشاهی، میلادی و . . .

[9]- م.

[10] ـ الفرقان:72: (وَالَّذِینَ لَا یَشْهَدُونَ الزُّورَ).

[11] ـ طه: 131: (وَلَا تَمُدَّنَّ عَیْنَیْکَ إِلَیٰ مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا لِنَفْتِنَهُمْ فِیهِ ۚ وَرِزْقُ رَبِّکَ خَیْرٌ وَأَبْقَیٰ).

[12] ـ تنفال:60: (وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ) .

[13] ـ اعراف:32: (قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَةَ اللَّـهِ الَّتِی أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّیِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ ۚ قُلْ هِیَ لِلَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا خَالِصَةً یَوْمَ الْقِیَامَةِ).

[14] ـ جاثیة: 13: (وَسَخَّرَ لَکُمْ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا مِنْهُ ۚ).

[15] ـ بقره:29: (هُوَ الَّذِی خَلَقَ لَکُمْ مَا فِی الْأَرْضِ جَمِیعًا).

[16] ـ صحیح مسلم: ( إِنَّ أَحَبَّ أَسْمَائِکُمْ إِلَی اللَّهِ عَبْدُ اللَّهِ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ).

[17] ـ توبه:113: (مَا کَانَ لِلنَّبِیِّ وَالَّذِینَ آمَنُوا أَنْ یَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِکِینَ وَلَوْ کَانُوا أُولِی قُرْبَیٰ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَیَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِیمِ ).

 

 

    منبع: نوار اسلام