روبروی او خودرویی ظاهر می شود او نیز منحرف میشود تا بگریزد ولی واژگون شده و کشته می دهد فتوا دهنده: علامه عبدالعزیز ابن باز موضوع: گناهان و محرمات شرعی تاریخ انتشار: 2013-12-26 | بازدید: 699
 

 

از جناب علامه عبد العزیز ابن باز سوال شد : راننده ماشینی بودم که (ناگهان) در مسیر خود با ماشین دیگری که در خط من می راند روبرو شدم، با نور چراخ به او اخطار دادم ولی متوجه شدم که او خوابیده، لذا (برای گریز از تصادف) از مسیر خود خارج شدم اما واژگون شدم و بر اثر آن پدرم و پسرعمویم فوت شدند، آیا کفاره بر من واجب است؟

 

الحمدلله،

«آنچه بر من از شرع مطهر ظاهر گشت؛ عدوم وجوب کفاره بر شماست، اگر خارج شدن شما از مسیر بخاطر نجات جان خود و سرنشینان از خطر برخورد با ماشین روبرو بوده باشد که خطر آن (یعنی خودرو روبرو) از خارج شدن از مسیر بیشتر است».

"مجموع فتاوی ابن باز" (22/359) .

 

والله اعلم

وصلی الله علی نبینا محمد وعلی اله وصحبه وسلم

=�` ts0���t;line-height:130;color:#006600'>و مراد از تجاوز و تعدی مثل مواردی همچون : نخوابیدن و بی خوابی کشیدن که منجر به خواب آلودگی در حین رانندگی بشود، و امثال اینها که در وقوع حادثه نقش داشته باشد.

 

علامه ابن عثیمین در رساله "أحکام حوادث السیارات" می گوید : «هرگاه راننده (در حین رانندگی) کاری کرد تا از خطر نجات یابد، مثلا با خطر برخورد و تصادف مقابله کرد، و یا از طرف راست یا چپ وی خودرو دیگری ظاهر شود بگونه ایکه امکان توقف فراهم نباشد و راننده نیز برای دفع خطر منحرف شود و درنتیجه آن حادثه رخ دهد، و یا به چاله عمیقی برخورد کند که وجود آنرا احساس نمی کند و این موجب انحراف ماشین و نتیجتا حادثه شود، در این حالت چیزی بر او مترتب نمی شود، نه کفاره و نه دیه، زیرا او بعنوان راننده (و سُکاندار خودرو) باید کاری کند که از خطر بگریزد، پس او محسن (نیکوکار) است و راهی بر تسلط محسنین نیست».

پس اگر سرعت رانندگی شما در حدی بوده است که اجازه کنترل خودرو را می داده، با این وجود قادر به گریز از آن چاله نبودید، در این حالت چیزی بر شما نیست، نه دیه و نه کفاره، زیرا مرتکب سهل انگاری نشده اید.

و اگر با سرعت زیاد رانندگی کرده اید بگونه ایکه امکان کنترل خودرو وجد نداشته، در اینحالت به سبب سهل انگاری در امر رانندگی مسبب مرگ این دو شده اید و بایستی دو دیه و دو کفاره بدهید. اما اگر ورثه از گرفتن دیه چشم پوشی کردند، باز کفاره باید پرداخت شود، و کفاره قتل خطا عبارتست از : دو ماه پشت سر هم روزه گرفتن بدون انقطاع، به دلیل فرموده باری تعالی : «مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْرِیرُ رَقبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ دِیَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلَی أَهْلِهِ إِلاَّ أَنْ یَصَّدَّقُوا – إلی قوله تعالی : -  فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ تَوْبَةً مِنْ اللَّهِ وَ کَانَ اللَّهُ عَلِیماً حَکِیماً» (نساء : 92)

یعنی : « کسی که مؤمنی را به خطا کشت باید برده مؤمنی را (بعنوان کفاره) آزاد کند، و خونبهایی هم به بستگان مقتول بپردازد، مگر اینکه آنان در گذرند – تا آنجا که می فرماید : - اگر هم دسترسی (به آزاد کردن برده) نداشت، باید (قاتل) دو ماه پیاپی و بدون فاصله روزه بگیرد. خداوند (این را برای) توبه (شما) مقرر داشته است و خداوند آگاه و حکیم است».

ضمنا اگر متوفی بدهکار باشد نبایستی از دیه او گذشت کنند، باید ابتدا بدهی او را از میراث متوفی خارج کنند – که دیه هم جزو میراث اوست – آنگاه می توانند با بقیه ماترک بصورت مشروع تصرف کنند و مثلا آنرا ببخشند، و اگر یکی از ورثه نابالغ باشد باید سهم او را جدا کنند و حق گذشت کردن از سهم او را ندارند.

منبع : سایت (الإسلام سؤال وجواب).

 

والله اعلم

وصلی الله علی نبینا محمد وعلی اله وصحبه وسلم

 

    منبع: سایت جامع فتاوی اهل سنت (IslamPP.Com)